YARGITAY KARARI
DAİRE : 12. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2016/3267
KARAR NO : 2017/9640
KARAR TARİHİ : 30.11.2017

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi
Suç : Taksirle Yaralama
Hüküm : Sanıklar hakkında ayrı ayrı; TCK’nın 89/1, 89/2-b-e, 62/1, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık … müdafii, sanık … ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:
1-Sanık … ve katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Sanık … yokluğunda verilip 11/12/2014 tarihinde usulüne uygun tebliğ edilen hükmü 22.12.2014 tarihinde, katılan vekilinin de yüzüne karşı verilen hükmü 12.12.2014 tarihinde, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra temyiz ettikleri anlaşılmış olup, verilen mahkumiyet hükmüne karşı suç niteliğine ilişkin de herhangi bir temyiz istemi bulunmadığından, temyiz istemlerinin CMUK’un 317. maddesi gereğince REDDİNE,
2-Sanık … müdafinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık … müdafinin eksik incelemeye, rapora karşı itirazlarının ve yeni rapor alınmasına ilişkin taleplerin dikkate alınmadığına, sanığın kusurunun olmadığına, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;
1-Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun Dairemizce de benimsenen 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. maddesinin (f) bendinde yer alan “kastın yoğunluğu” gerekçelerine dayanılmayacağının gözetilmemesi,
2-Taksirle işlenen suçlarda iştirak hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilerek, yargılama giderinin her bir sanığa sebebiyet verdikleri tutar kadar ayrı ayrı yükletilmesine karar verilmesi gerekirken, yargılama giderlerinin eşit olarak tahsiline karar verilmesi,
Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasından “kastının yoğunluğu” ibaresinin çıkartılması, hüküm fıkrasının yargılama gideriyle ilgili 6. bendinde yer alan “eşit olarak tahsili” ibaresinin yerine “sebebiyet verdikleri oranda tahsiline” ibaresinin getirilmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA; 30.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.