YARGITAY KARARI
DAİRE : 12. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2017/7828
KARAR NO : 2019/4399
KARAR TARİHİ : 02.04.2019

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi
Suç : Taksirle yaralama
Hüküm : TCK’nın 89/1, 2-b, 22/3, 62, 52/2, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Bilinçli taksirin uygulanmasına ilişkin TCK’nın 22/3. maddesinin, temel ceza maddesi olan 89/1. maddesinden sonra uygulanması gerektiği halde, artırıma ilişkin 89/2-b maddesinden sonra uygulanması sonuca etkili olmadığından, bu husus ile Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK’nın 52/4 maddesinin uygulanmaması bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin atılı suçun unsurlarının oluşmadığına, bilinçli taksir hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine, ehliyetinin geri alınması kararının yerinde olmadığına, zararın somutlaştırılmadığına, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi gerektiğine yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 02.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.