YARGITAY KARARI
DAİRE : 12. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2019/8197
KARAR NO : 2021/1967
KARAR TARİHİ : 24.02.2021
Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi
Suç : Taksirle yaralama
Hüküm : TCK’nın 89/4, 62/1, 51/1-3, 53/6. maddelerine göre mahkumiyet
Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Olay günü saat 17:20 sıralarında, sanığın sevk ve idaresindeki araç ile meskun mahalde, bölünmüş iki şeritli asfalt kaplama seyir halindeyken, olay mahalline geldiğinde dönüş kurallarına riayet etmeyerek sola dönmek istediği esnada, yine aynı yön ve yakın gerisinde seyir halinde olan katılan …’in sevk ve idaresindeki motosikletinin ön kısmı ile otomobilin sol yan kapı kısmına çarpması sonucu, motosiklet sürücüsü katılan … ve aynı motosiklette yanında yolcu olarak bulunan katılan …’nun basit tıbbi müdahale ile giderilir şekilde yaralandığı ve kazanın meydana gelmesinde sanığın asli kusurlu olduğunun kabul ve tespit edildiği olayda; mahkemece sanık hakkında hüküm kurulurken, kısa kararda ve hüküm fıkrasında uygulama maddesi olan TCK’nın 89/4 maddesine yer verildiğinden ve sürücü belgesinin geri alınma süresine ilişkin mahkemenin kabul ve takdirinde isabetsizlik görülmediğinden bu hususlarda tebliğnamedeki bozma öneren görüşlere iştirak edilmemiştir.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın kusur tespitine, eksik incelemeye, tayin edilen cezaya, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. maddesinin (b) bendinde yer alan ”suçun işlenmesinde kullanılan araçlar”, (f) bendinde yer alan “failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı” (g) bendinde yer alan “failin güttüğü amaç ve saik” gerekçelerine dayanılamayacağının gözetilmemesi,
Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün (1) nolu fıkrasında yer alan, “işlenişinde kullanılan araç, kastın yoğunluğu, suç sebepleri ve saikleri sanığın amacı” ibarelerinin hükümden çıkarılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24.02.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.