YARGITAY KARARI
DAİRE : 12. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2019/9412
KARAR NO : 2021/3410
KARAR TARİHİ : 12.04.2021

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;
Olay günü saat 05:30 sıralarında, sanık …’nun sevk ve idaresindeki kamyoneti ile 138 promil alkollü vaziyette olay mahalli olan kavşakta ‘’U’’ dönüşü yaparken, kendi seyir istikametine göre sağından cadde üzerinde seyir halinde olan …’ın sevk ve idaresindeki otomobille çarpışarak iki kişinin hayati tehlike geçirmeyecek ve vücutlarında yüzeysel kesiler meydana gelecek şekilde yaralandıkları olayda;
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre,
1-TCK’nın 89/4. maddesinde yaptırım olarak hapis cezası öngörülmesine karşın, sanık hakkında temel ceza olarak adli para cezasına hükmedilmesi,
2-Adli kolluk görevlilerince kazadan yaklaşık 45 dakika sonra yapılan alkol ölçümüne göre 138 promil alkollü olduğu anlaşılan sanık hakkında bilinçli taksir hükmünün uygulanmaması,
3-TCK’nın 53/6. maddesinde, belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceği düzenlendiği; sanığın sürücü belgesi bilgilerinin incelendiğinde, aynı belge numarası adı altında hem A2 sınıfı, hem E sınıfı sürücü belgesinin bulunduğu, sanık hakkında bu madde hükümlerinin uygulanmasına karar verilirken, yargılamaya konu kazayı idaresindeki kamyonet ile yaptığı ve bu nedenle sanığın somut olaya konu taksirle yaralama suçu sebebiyle sadece E sınıfı sürücü belgesinin geri alınabileceği gözetilmeden, sanığa ait sürücü belgesinin ilgili madde hükmünün amacına aykırı şekilde geri alınmasına karar verilmesi;
4-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan “failin güttüğü amaç ve saik” gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,
Kanuna aykırı olup, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 12.04.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.