YARGITAY KARARI
DAİRE : 13. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2014/9014
KARAR NO : 2014/28842
KARAR TARİHİ : 21.10.2014

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali
HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
Sanıkların şikayetçinin işyerindeyken tanık … tarafından görülmeleri üzerine geldikleri araca binip kaçtıktan sonra tanığın plaka numarası vererek ihbarda bulunmasıyla sanıkların yakalandığı ve suçta kullandıkları araçta şikayetçiye ait lokma takımı anahtarının bulunduğunun anlaşılması karşısında, hırsızlığa konu eylemin tamamlandığı gözetilmeden kalkışma aşamasında kaldığının kabulüyle 5237 sayılı TCK’nın 35. maddesi gereği cezadan indirim yapılması ve sanık … hakkında anılan yasanın 58. maddesinin uygulanması sırasında en ağır cezayı içeren ilam (İzmir 12. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2010/140 Esas 2010/316 Karar sayılı ilamıyla verilen 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezası) yerine yazılı şekilde daha az ceza içeren başka bir ilamın tekerrüre esas alınması aleyhe temyiz bulunmadığından sanığın tekerrür yönünden kazanılmış hakkı gözetilerek kararda gösterilen ilamdaki ceza miktarı infazda dikkate alınacağından bozma nedeni yapılmamıştır.
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Ancak;
5237 Sayılı TCK’nın 53/1. maddesinin (c) fıkrasında yer alan ve koşullu salıverme tarihine kadar süren hak yoksunluğunun sadece sanıkların “kendi altsoyu” üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından olduğunun gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması,
Bozmayı gerektirmiş, sanıklar … ve …’ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa’nın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği
etkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine ‘‘53/1. maddesinde belirtilen ve 53/3. maddesindeki kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri dışındaki haklardan sanıkların mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar; 53/3. maddesi gözetilerek 53/1-c maddesi uyarınca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmalarına’’ cümlesinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.10.2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.