YARGITAY KARARI
DAİRE : 13. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2015/8960
KARAR NO : 2015/10146
KARAR TARİHİ : 31.03.2015

… vekili avukat … ile Yapı ve Kredi Bankası vekili avukat … aralarındaki dava hakkında Kızılcahamam Asliye Hukuk Mahkemesinden (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla) verilen 05.11.2014 gün ve 2014/208-356 sayılı hükmün davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı, davalı bankadan konut kredisi kullandığını, faizlerin düşmesi üzerine kredinin yeniden yapılandırıldığını, davalı banka tarafından refinansman komisyonu adı altında kesinti yapıldığını ileri sürerek bu kesinti için icra takibine başvurduğunu, davalının takibe itiraz ettiğini, takibin durduğunu belirterek itirazın iptaline, %20 icra inkar tazminatına, icra takibinden itibaren asıl alacağa avans faizi işletilmesine karar verilmesini istemiştir.
Davalı davanın reddini dilemiştir.
Mahkemece, İtirazın iptali davalarında yetkili mahkemenin takibin yapıldığı icra dairesinin bulunduğu yer mahkemesi olduğundan ve takibin 15 İcra Dairesi aracılığıyla yapıldığından Mahkemenin yetkisizliğine, karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.
14.7.2004 günlü ve 5219 sayılı yasa ile HUMK.nun 427/2 maddesindeki temyiz ile ilgili parasal sınır 1.000.000.000 TL, 5236 sayılı yasanın 19. maddesi uyarınca 1.1.2014 tarihinden itibaren 1.890,00TL’ye çıkarılmıştır. Anılan yasada derdest davalar yönünden ne şekilde uygulanacağı yönünde açık bir uygulama hükmü bulunmamakta ise de Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 23.2.2005 gün ve esas 2005/13-32, karar 2005/85 sayılı kararı uyarınca yerel mahkemelerce kurulan hükümlerin temyizinin ve temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay daireleri ya da Hukuk Genel Kurulunca verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilmesi durumunda temyiz ya da karar düzeltme istemi hangi karara yönelik ise, o karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmünün esas alınacağı belirtilmiştir. Davalı tarafından temyiz edilen karar tarihi itibariyle 1.890,00 TL’yi geçmediğinden HUMK.nun 5219 sayılı yasa ile değiştirilen 427.maddesinin 2.fıkrası gereğince davalının temyiz hakkı bulunmamaktadır. O nedenle miktar itibariyle kesin olan karara ilişkin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.
SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle temyiz dilekçesinin REDDİNE, 31.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.