YARGITAY KARARI
DAİRE : 14. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2011/1288
KARAR NO : 2012/164
KARAR TARİHİ : 11.01.2012

Irza geçme ve … olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık …’un yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetine dair İzmir 3. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 07.12.2005 gün ve 2005/519 Esas, 2005/552 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:
Irza geçme suçundan verilen hükme yönelik temyiz incelemesinde;
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,
Ancak;
765 sayılı kanun lehe kabul edilip temel cezası buna göre belirlendiği halde, 5252 sayılı Kanunun 9/3. maddesine aykırı olarak 5237 sayılı Kanunun 53/1. maddesine göre hak yoksunluğuna hükmedilmesi,
Bozmayı gerektirmiş; sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu cihetin yeniden duruşma yapılmaksızın CMUK.nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasındaki “TCK.nın 53/1-a, b, c, d, e fıkrası hükümlerinin hapis cezasının aynı Kanunun 53/2. maddesi gereğince infazı tamamlanıncaya kadar uygulanmasına” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkartılıp, yerine “765 sayılı TCK.nın 31 ve 33. maddelerinin uygulanmasına” ibaresi eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
… olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçundan verilen hükme ilişkin temyize gelince;
Sanığa isnat olunan … olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçuna ilişkin 765 sayılı TCK.nın 430/2. maddesinde öngörülen cezanın üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 102/4. maddesinde belirtilen 5 yıllık asli zamanaşımına tâbi olduğu, karar tarihi olan 07.12.2005’den inceleme tarihine kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca davanın zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 11.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.