YARGITAY KARARI
DAİRE : 14. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2011/8869
KARAR NO : 2013/3561
KARAR TARİHİ : 28.03.2013

Çocuğun basit cinsel istismarı ve kasten yaralama suçlarından sanık …’ın yapılan yargılaması sonunda; çocuğun basit cinsel istismarı eyleminin çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs suçunu oluşturduğunun kabulüyle bu ve atılı diğer suçtan mahkûmiyetine dair Doğubayazıt Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 05.09.2008 gün ve 2008/88 Esas, 2008/95 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;
Anayasa Mahkemesinin 07.10.2009 gün ve 27369 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan 23.07.2009 gün ve 2006/65 Esas, 2009/114 sayılı, iki bin liraya kadar (iki bin dahil) para cezalarına dair hükümlerin temyiz olunamayacağına ilişkin 1412 sayılı CMUK.nın 305. maddesinin 3842 ve 5219 sayılı Kanunlar ile değişik (1) numaralı bendinin Anayasaya aykırı olması nedeniyle iptaline ilişkin kararı 07.10.2010 tarihi itibarıyla yürürlüğe girmiş olmakla birlikte, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 21.06.2005 gün ve 61/82 sayılı Kararında vurgulandığı üzere, hükmün temyiz edilebilir olup olmadığını belirleme bakımından hüküm tarihindeki kanuni düzenlemenin dikkate alınması gerektiği bu itibarla hüküm tarihinde yürürlükte bulunan CMUK.nın 305/1. maddesi gereğince cezanın miktarına göre kesin olan, sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün temyiz kabiliyeti bulunmadığından, CMUK.nın 317. maddesi uyarınca sanık müdafiin temyiz isteminin reddiyle, incelemenin çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarıyla sınırlı yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:
Sanık hakkında mağdur …’a yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçu yönünden zamanaşımı süresi içerisinde kamu davası açılması mümkün görülmüştür.
Mağdur … hakkında düzenlenen 14.04.2008 ve 24.04.2008 tarihli raporlarda olaydan dolayı hafif depresif belirtilerin bulunduğunun bildirilmesi karşısında, sanık hakkında TCK.nın 103/6. maddesinin uygulanma koşullarının tespiti için mağdurun olaydan dolayı ruh veya beden sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda, Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulu ya da Adli Tıp Kurumu Kanununun 7, 23 ve 31. maddeleri gereği usulüne uygun olarak teşekkül ettirilmiş Yüksek Öğrenim Kurumlarından veya birimlerine bağlı hastanelerden rapor alındıktan sonra, TCK.nın 103/6. maddesinin tatbikine gerek olup olmadığının araştırılmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.