YARGITAY KARARI
DAİRE : 14. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2012/3271
KARAR NO : 2013/2229
KARAR TARİHİ : 05.03.2013

Nitelikli cinsel saldırı ve cinsel amaçla kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık …’nun yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetine dair İzmir 5. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 18.06.2010 gün ve 2010/34 Esas, 2010/133 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmesi üzerine Yargıtay Yüksek 5. Ceza Dairesinin 29.06.2011 günlü “Sanığın eylemlerini mağduredeki akıl hastalığını bilerek gerçekleştirdiği yönünde yeterli delil bulunmadığından bahisle atılı suçlardan beraat etmesi gerektiğine ilişkin bozma kararına” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.08.2011 günlü itirazı üzerine, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.12.2011 gün 2011/5-230 Esas, 2011/273 sayılı Kararı ile Daire kararı bozularak dosya Dairemize gönderilmekle ve Dairemizce de usul ve kanuna uygun Ceza Genel Kurul kararına uyulmasına karar verilmekle gereği düşünüldü:
Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan sanık müdafîin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hükmün ONANMASINA,
Cinsel amaçla kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;
Mağdurenin 14.09.2007 günlü kolluk ve 05.03.2008 tarihli kovuşturma aşamasındaki “Sanık … tarafından kaçırılmadığını, sanığın bu yönde bir tehdidinin bulunmadığını, yanında kendi rızasıyla bulunduğunu” beyan etmesi, beraat eden ve temyize gelmeyen sanık … Sait’in “Mağdure ve diğer sanığın kendi evine el ele gönüllü geldiğini, herhangi bir zorun olmadığını”, sanık …’in de “Mağdurenin kendisiyle gelmesi için herhangi bir tehdit ve zorlamanın olmadığı” yönündeki savunmaları ve tüm dosya içeriğinden sanığın akıl hastası mağdureyi cebir, hile ve tehdit olmaksızın yanında tuttuğu anlaşılmakla TCK.nın 109/1, 3f, 5 ve 62. maddeleri yerine 109/2, 3f, 5 ve 62. maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi,
Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.