YARGITAY KARARI
DAİRE : 14. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2016/956
KARAR NO : 2016/4299
KARAR TARİHİ : 27.04.2016

Sanık … hakkında kasten yaralama ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından yapılan yargılama sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetine dair … 1. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 04.06.2012 gün ve 2012/216 Esas, 2012/333 Karar sayılı hükümlerin sanık tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 25.11.2015 gün ve 2013/11276 Esas, 2015/11010 Karar sayılı ilamı ile hükümlerin onanmasına karar verildiği, kasten yaralama suçundan onama yönündeki karara karşı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 13.01.2016 gün ve 2012/187982 sayılı itiraznamesi ile 6352 sayılı Kanunu 99. maddesi ile eklenen 5271 sayılı CMK’nın 308. maddesinin iki ve üçüncü fıkraları gereğince itiraz etmesi üzerine dosya Daireye gönderilmekle sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak incelendi.
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden, İTİRAZIN KABULÜNE, Dairemizin 25.11.2015 gün ve 2013/11276 Esas, 2015/11010 Karar sayılı ilamında sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün onanmasına ilişkin bölüm aynen muhafaza edilmek kaydıyla kasten yaralama suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne ilişkin verilen onama kararının 6352 sayılı Kanununun 99. maddesiyle 5271 sayılı CMK’nın 308. maddesine eklenen 2 ve 3. fıkraları uyarınca KALDIRILMASINA karar verildikten sonra gereği düşünüldü:
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 21.06.2005 gün ve 61/82 sayılı Kararında vurgulandığı üzere, hükmün temyiz edilebilir olup olmadığını belirleme bakımından hüküm tarihindeki kanuni düzenlemenin dikkate alınması gerektiği, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 2. madde ile hapis cezasından çevrilenler hariç sonuç olarak hükmedilen 3.000 TL’ye kadar (3.000 TL dahil) para cezaları kesin nitelikte olup, kasten yaralama suçundan doğrudan verilen 3.000 TL adli para cezasının miktar itibariyle kesin olup 1412 sayılı CMUK’nın 305/1. maddesi gereğince hükmün temyizi mümkün bulunmadığından, sanığın anılan hükme yönelik temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 27.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.