YARGITAY KARARI
DAİRE : 17. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2016/2785
KARAR NO : 2017/16036
KARAR TARİHİ : 14.12.2017

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi
SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme
HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
I-Mala zarar verme suçundan kurulan hükmümlerin temyiz incelemesinde;
14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000,00 TL’ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup 1412 sayılı CMUK’nun 5219 ve 6217 sayılı Yasa’lar ile değişik 305/1. maddesi gereğince kesin olması nedeniyle hükmün temyizi olanaklı bulunmadığından 5320 sayılı Yasa’nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 317. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddine dair verilen 24.07.2014 tarihli ek kararın ONANMASINA,
II-Hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelenmesinde;
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Soruşturma kapsamında alınan müşteki beyanları, kolluk tutanakları ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, eylemin gündüz saat 14.30 sıralarında işlediği, UYAP’tan temin edilen kayıtlardan güneşin 16.14’te battığı, TCK’nın 6-e maddesi gereğince gece sayılan zaman diliminin 17.54’ten sonra başlayacağı birlikte değerlendirildiğinde, suçun gündüz sayılan zaman dilimi içerisinde işlediği kabulü gerekirken suça sürüklenen çocuklar hakkında TCK’nın 143. maddelerinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini;
Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar …, … ve … müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa’nın 8/1. maddesi yollamasıyla, 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasında 5237 sayılı TCK’nın 143. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısım çıkarılarak, sonuç cezanın “1 yıl 4 ay ” olarak belirlenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.