YARGITAY KARARI
DAİRE : 17. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2017/3961
KARAR NO : 2017/15160
KARAR TARİHİ : 04.12.2017

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Sanıık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının açıklanmasına neden olan ilamın İstanbul 50. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.12.2013 tarih, 2012/1253 Esas ve 2013/794 Karar sayılı kararıyla 5237 sayılı TCK’nın 141 ve 35. maddeleri uyarınca verilen 6 ay hapis cezası olduğu, ancak UYAP’tan yapılan incelemede; bu kararın Yargıtay 2. Ceza Dairesi’nin 02.02.2017 tarih, 2015/1631 Esas ve 2017/1165 Karar sayılı ilamıyla eylemin 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b maddesine uyduğunu söyleyerek, eleştirip onadığı, bu haliyle de hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının açıklanmasına neden olan ilamdaki suçun uzlaşmaya tabi olmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;
Sanık için; mahkemenin 12.11.2004 tarihinde işlenen suç için 12.01.2011 tarihinde 5271 sayılı CMK’nın 231/6-son cümlesi hükmü uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verdiği ve bu kararın 01.04.2011 tarihinde kesinleştiği, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın kesinleşmesinden itibaren ve denetim süresi içinde işlenen kasıtlı suçtan dolayı verilen ve 02.02.2017 tarihinde kesinleşen mahkumiyet hükmü nedeniyle 13.07.2017 tarihinde hükmün açıklandığı; böylelikle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 01.04.2011 ila deneme süresi içinde ikinci suçu işlediği 01.09.2012 tarihleri arasında dava zamanaşımının durduğu gözetilerek yapılan incelemede;
Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye, uyulan bozmaya ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-Mahkemenin bozmadan önceki 22.06.2006 tarihli kararını sadece sanık müdafinin temyiz ettiği ve aleyhe temyiz bulunmadığının anlaşılması karşısında, ceza miktarı yönünden kazanılmış hak oluşturduğu gözetilmeden, sanığa fazla ceza tayin edilmesi,
2-Sanık hakkında 765 sayılı TCK’nın lehe kabul edilerek uygulanmasına rağmen karma uygulama yapılarak 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin uygulanması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık … ve müdafinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,
5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “ 4 ay hapis cezası ile 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasına ” ilişkin bölümlerin çıkartılarak yerine, “ Sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen 4 ay hapis cezası verilmiş ise de; 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesinin gözetilerek (kararın diğer yönleri aynen korunarak) 4 ay hapis cezasının 647 sayılı Yasanın 4. maddesi uyarınca 1320 TL adli para cezasına çevrilmesine cümlesi yazılmak suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.