YARGITAY KARARI
DAİRE : 17. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2011/7144
KARAR NO : 2011/7326
KARAR TARİHİ : 11.07.2011
MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi
Taraflar arasındaki tahkim davası hakkında, Hakem Heyetince verilen 29.12.2010 gün, 2010/E 907-27 Esas ve 2010/610 sayılı Karar, süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmiş ve Kadıköy 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce Daire’mize gönderilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü:
-K A R A R-
Davacı vekili, davalının zorunlu mali sorumluluk sigortacısı olduğu aracın, müvekkillerinin desteği …’ın sevk ve idaresindeki araca tali kusurlu olarak çarparak ölümüne neden olduğunu belirterek, davalı tarafça ödenen 17.226.00 TL’nın mahsubu ile kalan toplam 30.990.21 TL destekten yoksun kalma tazminatının, başvuru tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı vekili, başvuru üzerine yapılan aktüer incelemesi sonucunda davacılara toplam 17.226.00 TL ödenerek itirazı kayıt içermeyen ibraname alındığını, kusur ve zararın kanıtlanması halinde poliçe limitiyle sorumlu olduklarını, yasal faiz istenebileceğini, temerrüde düşmediklerini bildirerek, talebin reddine savunmuştur.
Hakem Heyetince, iddia, savunma ve toplanan delillere göre, ölenin kazancının aylık ortalama 1.250.00 TL olduğunun ispatlanamadığı, asgari ücret üzerinden yapılan aktüer hesaplamasının yerinde olduğu, davacıların 17.226.00 TL’lık ödemeyi kabul ederek ibraname imzaladıkları gerekçesiyle, talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.
2011/7144
2011/7326
14.06.2007 tarih, 26552 Sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve aynı tarihte yürürlüğe giren 5684 sayılı Sigortacılık Kanunu’nun 30. maddesinin 12. fıkrasına göre, “ Uyuşmazlığa düşen taraflar arasında, açık ve yazılı şekilde yapılması gereken sözleşme ile daha yüksek bir tutar belirlenmemişse, hakemin verdiği kırk bin Türk Lirasına kadar olan kararlar her iki taraf için kesindir. Kırk bin Türk Lirasının üzerindeki kararlar için temyize gidilebilir.”
Temyize konu karar, anılan Yasa’nın yürürlüğünden sonra verildiğinden kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay’ca da temyiz isteminin reddine karar verilebilir.
SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin hakem kararına ilişkin temyiz dilekçesinin REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 11.7.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.