Yargıtay Kararı 2. Ceza Dairesi 2016/2263 E. 2016/7537 K. 20.04.2016 T.

YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2016/2263
KARAR NO : 2016/7537
KARAR TARİHİ : 20.04.2016

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme
HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
1-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre hükmün; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun’a eklenen geçici 2. madde uyarınca hüküm tarihi itibariyle temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuğun temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nın 317.maddesi uyarınca REDDİNE,
2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere ilişkin temyiz itirazları üzerine yapılan incelemede,
Suça sürüklenen çocuğun, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunu diğer suça sürüklenen çocuk … ile birlikte işlemesi nedeniyle, suça sürüklenen çocuk … hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK’nın 119/1-c maddesi uyarınca artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK’nın 116/2-4 maddesi uyarınca hükmolunan 1 yıl hapis cezasından aynı Kanun’un 119/1-c maddesi gereğince 1 kat artırım yapıldığında 2 yıl hapis cezasına hükmedileceği ve aynı Kanunun 31/3.maddesi gereğince 1/3 oranında indirim yapıldığında da 1 yıl 4 ay hapis cezasına hükmedilmesi gerekeceği ve bu durumda hapis cezasının kısa süreli olmaması nedeniyle seçenek yaptırıma çevrilemeyeceğinden, mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan 8 ay hapis cezalarının seçenek yaptırıma çevrilmemiş olması bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 20/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.