YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/16754
KARAR NO : 2022/10
KARAR TARİHİ : 10.01.2022

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanık hakkında mahkemece hangi ilamın tekerrüre esas alındığı karar yerinde belirtilmemiş ise de; 5275 sayılı Kanun’un 108/2. maddesinde yer alan “tekerrür nedeniyle koşullu salıverme süresine eklenecek miktar, tekerrüre esas alınacak cezanın en ağırından fazla olamaz” hükmü uyarınca önceki hükümlülüklerinden en ağırının tekerrüre esas alınması gerektiği, yine Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22/01/2013 tarih ve 2012/6-1431 esas, 2013/18 karar sayılı kararında da kabul edildiği gibi, sanıkların mükerrir olduğunun belirtilmesinin yeterli olduğu, hükümde tekerrüre esas alınan ilamın gösterilmesine gerek bulunmadığı, bu durumun infaz aşamasında gözetilebileceği hususu gözönüne alındığında sanığın mükerrirliğine esas alınan ilamın hükümde gösterilmemesi bozma sebebi olarak kabul edilmemiştir. Ancak; UYAP üzerinden sanığın adli sicil kaydı incelendiğinde Pasinler Asliye Ceza Mahkemesinin 06/05/2008 tarihli 2007/132-2008/16 esas sayılı mahkumiyet hükmünün tekerrüre esas teşkil ettiği, TCK’nın 58. maddesine esas alınan ilamındaki mahkumiyete konu suçun 765 sayılı TCK’nin 491/1. (5237 sayılı TCK’nın 141/1) maddesinde düzenlenen hırsızlık suçuna ilişkin olduğu, anılan suçun hükümden sonra yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun ile CMK’nın 253. maddesinde yapılan değişiklik sonrası uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; sanığın tekerrüre esas alınan suçu yönünden uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığının araştırılıp, sonucuna göre tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun değerlendirilmesi gereği infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 10/01/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.