YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2006/2401
KARAR NO : 2006/5379
KARAR TARİHİ : 13.04.2006

MAHKEMESİ :AsliyeHukuk (Aile) Mahkemesi
DAVA TÜRÜ :Boşanma

Yukarıda tarihi, numarası, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; Dairenin * 12.12.2005 gün ve 14672 – 17405 sayılı ilamiyle* onanmasına karar verilmişti. Sözü geçen Dairemiz kararının düzeltilmesi istenilmekle, evrak okundu, gereği görüşülüp düşünüldü.

Temyiz ilamında yer alan açıklamalara göre Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440. maddesinde sayılan sebeplerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve aynı Kanunun değişik 442. maddesi ile 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunun 52. maddesi hükmünce takdiren (140) YTL. para cezasının, harçlar kanunu uyarınca (25.10) YTL. ilam harcının karar düzeltme isteyene yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna oyçokluğuyla karar verildi. 13.04.2006 per.

KARŞI OY YAZISI

Davacı koca, boşanma kararı verilmesinden “sonra” ancak onama kararı verilmesinden başka bir anlatımla temyiz davasının görülmesinden “önce” ölmekle evlilik birliği ölümle ve bir mahkeme kararına gerek dahi kalmadan “kendiliğinden” sona ermiştir.

O halde Yargıtay incelemesinden önce evlilik birliği “sona erdiğinden” boşanma davası “konusuz” kalmıştır.(Emsal Karar: 16.09.2003, 7241-11357, Ömer Uğur GENÇCAN, 4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu, Bilimsel Açıklama-İçtihatlar-İlgili Mevzuat, Kısaltma: GENÇCAN-TMK, Ankara 2004, s. 986)
Bu açıklama karşısında gerek boşanma hükmü (Emsal karar: Y2HD, 27.12.2002, 13667-15100, GENÇCAN-TMK, s. 987) ve gerekse ölüler boşanamayacağından ölü kocanın “yokluğunda” yapıldığı anlaşılan Yargıtay incelemesi sonucu, “sona ermiş ve ortada bulunmayan bir evliliğe rağmen” verilen boşanma kararının “onanması kararı” bir sonuç doğurmaz.
Kuşkusuz ki davacı koca ölmekle “temyiz davası” bile “konusuz” kalmıştır.
Boşanma davalarında davacı ölü ise temyiz yolu gibi karar düzeltme yolu da sağ eş ya da “mirasçılar huzuruyla” bile kullanılamayacağından “kararın bozulup kaldırılması” olanağı da yoktur.
Davacı öldükten sonra sürdürülecek olan dava artık bir “boşanma davası” olmaktan çıkmış (Ömer Uğur GENÇCAN, “Boşanma Davasının Mirasçılar Tarafından Sürdürülmesi”, Manisa Barosu Dergisi, Yıl:21, 2002/1, Sayı:80. Sayfa:51-62.) “tespite yönelik” TMK.m. 181 f. II hükmü yürürlüğe girmiştir.
Bu sebeplerle yerel mahkeme tarafından TMK.m. 181 f. II hükmüne göre yapılan inceleme sonucu kurulan karar isabetlidir. Hükmün “bu gerekçelerle” onanması görüşünde olduğumdan değerli çoğunluğun yazılı düşüncesine katılmıyorum.