YARGITAY KARARI
DAİRE : 21. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2012/7756
KARAR NO : 2013/12268
KARAR TARİHİ : 11.06.2013
MAHKEMESİ :İş Mahkemesi
Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.
Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.
K A R A R
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,
2- Dava, davacının 15.08.2000-11.05.2007 tarihleri arasında davalı işverene ait iş yerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.
Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile; davacının davalı işyerinde 20.11.2000 – 11.5.2007 tarihleri arasında 2001 yılı Mart, Temmuz, 2003 yılı Şubat Mart, 2004 yılı Şubat 2005 yılı Ocak aylarında kuruma bildirilen günler kadar olmak üzere, kuruma bildirilen günler haricinde 888 gün daha hizmet akdine dayalı çalıştığının tespitine, fazlaya dair talebin reddine karar verilmiştir.
Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa’nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa’nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay’ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.
Dosyadaki kayıt ve belgelerden; … Sicil numaralı davalı işyerinin 15….1991 tarihinden itibaren 506 sayılı Kanun kapsamında olduğu, davalı işverence davacı adına 20.11.2000 ve …8.2002 tarihlerinde işe giriş bildirgesinin verildiği ve davacının 20.11.2000 – 16.5.2007 tarih aralığındaki bir kısım çalışmalarının bildirildiği, imzalı dilekçeler ile davacının bazı aylarda ücretsiz izine ayrıldığı anlaşılmaktadır.
Somut olayda; davacının 20.11.2000 – 11.5.2007 tarihleri arasında ücretsiz izinde olduğu süre dışlanarak kabul kararı verilmesi yerindedir. Ancak hüküm altına alınan 20.11.2000 – 11.5.2007 tarih aralığındaki bildirilemeyen gün sayısı hesaplanırken yanlış hesaplama ile bildirilmeyen gün sayısının 888 gün olduğu belirtilmiştir.
20.11.2000 – 11.5.2007 tarih aralığındaki toplam gün sayısının 2331 gün olduğu, bu süreden 2001 yılı Mart, Temmuz, 2003 yılı Şubat Mart, 2004 yılı şubat 2005 yılı ocak aylarındaki toplam 90 gün ücretsiz izin düşüldüğü taktirde bildirilmesi gereken gün sayısının 2241 gün olduğu, davacının bildirilen çalışmalarının 2054 gün (2000 yılında 40 gün, 2001 yılında 240 gün, 2002 yılında 270 gün, 2003 yılında 330 gün, 2004 yılında 345 gün, 2005 yılında 345 gün, 2006 yılında 353 gün, 2007 yılında 131 gün) olduğu, buna göre bildirilmeyen gün sayısının 187 gün olduğu anlaşılmıştır. Buna rağmen hüküm kurulurken bildirilmeyen gün sayısının 888 gün olduğunun belirtilmesi hatalı olmuştur.
Yapılacak iş; davacının davalı işyerinde 20.11.2000 – 11.5.2007 tarihleri arasında 2001 yılı Mart, Temmuz, 2003 yılı Şubat Mart, 2004 yılı Şubat 2005 yılı Ocak aylarında kuruma bildirilen günler kadar olmak üzere, kuruma bildirilen günler haricinde 187 gün daha hizmet akdine dayalı çalıştığının tespitine karar verilmesinden ibarettir.
Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.
O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.
SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 11.6.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.