YARGITAY KARARI
DAİRE : 22. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2012/22588
KARAR NO : 2013/12091
KARAR TARİHİ : 23.05.2013

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, ücret alacağı, hafta tatili ve tasarrufu teşvik primi ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, iş sözleşmesini ücretlerinin ve fazla mesailerinin ödenmemesi nedeniyle feshettiğini iddia ile kıdem tazminatı, fazla mesai, yıllık izin, hafta tatili, ulusal bayram genel tatil alacaklarının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı, davacının çalışmalarının kesintili olduğunu, işi kendisinin bıraktığını savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Kararı kanuni süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.
Uyuşmazlık davacının davalı işyerinde geçen hizmet süresi noktasında toplanmaktadır.
Davacı, davalı işyerinde 1993 yılından 2002 yılına kadar aralıksız çalıştığını, 2002 yılında işten ayrıldığını, 2003 yılında tekrar başladığını, bu tarihten fesih tarihine kadar çalıştığını iddia etmiştir. Davalı ise davacının birçok defa işe giriş çıkış yapmak suretiyle fasılalı olarak çalıştığını, çalışmasının kesintisiz olmadığını ileri sürmüştür. Davacı tanıkları davacının tüm çalışma döneminde işyerinde çalışmamıştır. Tüm çalışma dönemi süresi içerisinde işyerinde çalışan davalı tanığı ise davacının on defaya yakın işe giriş çıkış yaptığını, çalışmasının fasılalı olduğunu söylemiştir. Davacıya ait SGK Hizmet Döküm Cetvelinin incelenmesinde davalı işveren tarafından davacı adına 1993 yılında 22, 1994 yılında 104, 1995 yılında 147, 1996 yılında 138, 1997 yılında 97, 1998 yılında 115, 1999 yılında 103, 2000 yılında 40, 2001 yılında 15, 2002 yılında 65 gün prim yatırıldığı görülmektedir. Bu halde kurum kayıtlarındaki hizmet süreleri toplanmak suretiyle davacının çalışma süresinin belirlenmesi ve buna göre talep konusu alacakların hesaplanması gerekirken davacının 10.11.1993-31.3.2002 tarihleri arasında fasılasız olarak çalıştığının kabulüyle yapılan hesaplamaya itibar edilerek karar verilmiş olması hatalıdır.
SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 23.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.