YARGITAY KARARI
DAİRE : 22. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2012/25854
KARAR NO : 2013/16766
KARAR TARİHİ : 05.07.2013

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil, hafta tatili, ikramiye ücret alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalılar avukatınca tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:
Davacı, iş sözleşmesinin bayilik sözleşmesinin sona ermesi üzerine haksız şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile izin, fazla çalışma, ikramiye hafta ve genel tatil alacaklarını istemiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı davanın reddini istemiştir.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Kararı davalılar avukatı temyiz etmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.
Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür.
Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.
Somut olayda, pazarlama müdürü olarak çalışan davacı fazla çalışma yaptığını iddia etmiştir. Davacı tanıklarından biri 08.00-17.30 arası mesai saatleri olduğunu ancak ortalama altı gün 22.30’a kadar çalıştıklarını; diğer davacı tanığı ise mesai ortalamalarının altı gün 07.00-21.00 arasında olduğunu beyan etmiştir. Davalı tanıklarının her ikisi 08.30-18.00 saatleri arasında çalışma yapıldığını beyan etmiştir. Bilirkişi raporunda davacı tanık beyanları doğrultusunda altı gün 08.00-21.00 arası haftalık toplam otuz saat çalışma yapıldığı belirtilmiş ancak Yargıtay kararları gereği günde üç saat haftada onsekiz saat üzerinden hesaplama yapılmıştır. Mahkemece davalı tanıklarının beyan ettiği mesai saatleri yerine çelişkili davacı tanık beyanlarına göre hesaplanan fazla çalışma alacağının kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
Sonuç:
Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.