YARGITAY KARARI
DAİRE : 22. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2012/26095
KARAR NO : 2013/17120
KARAR TARİHİ : 11.07.2013
MAHKEMESİ :İş Mahkemesi
DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai,hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil, yıllık izin ücret alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Y A R G I T A Y K A R A R I
Davacı, davalı işyerinde satış danışmanı olarak aralıksız çalışırken 29.09.2009 tarihli ihtarname ile fazla çalışma, hafta tatili, resmi bayram tatili ücretleri ile, yıllık izin ücretlerinin ödenmemesi üzerine iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini belirterek kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı vekili, davacının dört gün üst üste izinsiz ve mazeretsiz işe gelmemesi nedeniyle kendisine mazeretinin bildirilmesi için süre verildiğini ve bu durumun Noter aracılığı ile bildirilmesine rağmen işe gelmemesi ve mazeretini bildirmemesi üzerine iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25/II-g maddesi gereğince feshedildiğini, perde ölçüsü alıp, montaj işlerini yapan davacının fazla çalışmasının bulunmadığını, genel tatillerde çalışmadığını ve yıllık izinlerini kullandığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.
Mahkemece, alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davacının iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiği ve hesaplanan fazla mesai, hafta tatili, genel tatil ve yıllık izin ücreti alacaklarının bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Karar davalı avukatı tarafından temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur. Somut olayda, davacının çalıştığı döneme ilişkin olarak toplanan deliller uyarınca alınan bilirkişi raporunda davacının fazla mesai ücreti hesaplanmış, mahkemece bu değerlendirmeye itibar edilerek hüküm kurulmuştur. Davacının, bilirkişi raporuna göre gerçekleşen fazla mesai ücreti alacağına hükmolunmuş ise de, hastalık, izin veya mazeret izni
gibi nedenlerle çalışmadığı günler dikkate alınarak yapılan %10 oranındaki indirim çalışma süresine göre az olduğundan, hükmün bu yönüyle bozulması gerekmiştir.
3-Taraflar arasındaki bir diğer uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasındadır.
Somut olayda, mahkemece davalı işverence sunulan kayıtlardan davacının toplam kırk gün yıllık izin kullandığının tespit edildiği, bu duruma göre davacının elli günlük yıllık izin ücreti hakkı mevcut olduğu belirtilerek davacının yıllık izin ücreti talebinin kabulüne karar verilmiştir. Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelere göre, Manisa 1. İş Mahkemesi’nin 2009/1036 E. sayılı dosyasında görülmekte olan Lütfiye İşbilir tarafından açılan davaya ilişkin 06.05.2010 tarihinde yapılan duruşmada tanık olarak dinlenen davacının ifadesinde yıllık izinlerini kullandığını belirttiği dikkate alındığında, davacının yıllık izin ücreti talebinin reddine karar verilmesi gerekirken bu talebinin kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, 11.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.