YARGITAY KARARI
DAİRE : 22. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2014/22759
KARAR NO : 2014/25990
KARAR TARİHİ : 29.09.2014
MAHKEMESİ : Kırıkkale 1. İş Mahkemesi
TARİHİ : 24/04/2013
NUMARASI : 2011/914-2013/178
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Y A R G I T A Y K A R A R I
Davacı vekili, müvekkilinin davalı belediyede 1999 yılından itibaren çalıştığını, 2011 yılı Nisan ayında kurum değişikliği yapıldığını, davalı belediyede çalışmış olduğu dönemde hak ettiği alacaklarının ödenmediğini beyanla fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı vekili, taleplerin zamanaşımına uğradığını, davacıya tüm hak ve alacaklarının ödendiğini, davacının fazla mesai yapmadığını, genel tatil günlerinde çalıştırılmadığını, çalışması halinde karşılığının ödendiğini ya da dinlenme olarak kullandırıldığını beyanla haksız ve yersiz açılan davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, dava konusu hafta tatili, fazla mesai ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağı taleplerinin kabulüne karar verilmiştir.
Kararı davalı temyiz etmiştir.
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Davacı işçinin hafta tatili ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar Arasında uyuşmazlık konusudur.
4857 sayılı İş Kanunu’nun 46. maddesinde işçinin, tatil gününden önce aynı Kanun’un 63. maddesine göre belirlenmiş olan iş günlerinde çalışmış olması koşuluyla yedi günlük zaman dilimi içinde yirmidört saat dinlenme hakkının bulunduğu açıklanmıştır. İşçinin hafta tatili gününde çalışma karşılığı olmaksızın bir günlük ücrete hak kazanacağı da 46. maddenin 2. fıkrasında ifade edilmiştir.
2429 sayılı Ulusal Bayram ve Genel Tatiller Hakkında Kanun’un 3. maddesine göre hafta tatili Pazar günüdür. Kural bu şekilde olmakla birlikte, işçiye Pazar günü dışında hafta tatili izni kullandırılması mümkündür.
Hafta tatili gününde çalıştığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Hafta tatili çalışmalarının yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.
Somut olayda, mahkemece davacının hafta tatillerinde çalıştığı kabul edilerek hafta tatili ücreti isteği hüküm altına alınmıştır. Davacı işçinin hafta tatillerinde çalıştığı hususunda dinletmiş olduğu davacı tanıkları işyerinde ayda iki Pazar günü çalışıldığını ancak Cumartesi günleri çalışılmadığını beyan etmişlerdir. Bu durumda hafta tatili kural olarak Pazar günü olsa da başka günlerde de kullanılmasının mümkün olduğu ve davalı işyerinde hafta tatilinin Cumartesi günü kullanıldığı anlaşılmasına göre davacı işçinin hafta tatillerinde çalıştığı hususunu ispat edemediği sonucuna ulaşılarak hafta tatili ücreti isteğinin reddi gerekirken kabulü hatalıdır.
SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 29.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.