Yargıtay Kararı 22. Hukuk Dairesi 2016/93 E. 2018/25580 K. 27.11.2018 T.

YARGITAY KARARI
DAİRE : 22. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2016/93
KARAR NO : 2018/25580
KARAR TARİHİ : 27.11.2018

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi
DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:
Davacı dava dilekçesinde, 11.10.1993 tarihinde davalı iş yerinde çalışmaya başladığı, 2011 yılında emekli olduğu, emeklilik sonrasında davalı işverenlikte çalışmaya devam ettiği, 10.02.2014 tarihine kadar aralıksız olarak çalıştığı iddiası ile kıdem ve ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, yıllık izin ücreti, genel tatil ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı dava dilekçesinde, davacının 31.12.2013 tarihi itibari ile işten ayrılacağı yönünde istifa dilekçesi sunduğu, iyiniyetli olarak istifa isteğini düşünmesi için yıllık izne çıkarıldığı, izin süresi bitiminde davacının işten ayrıldığı savunması ile davanın reddini talep etmiştir.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece toplanan kanıtlar ve yapılan yargılama neticesinde davanın kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Gerekçe :
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Taraflar arasında ihbar tazminatına esas çalışma süresi ve ihbar öneli süresi yönlerinden uyuşmazlık söz konusudur.
Somut olayda, davacının davalı işyerinde 11/10/1993-17/10/2011 tarihleri arasındaki ilk dönem çalışması emeklilik nedeni ile sona ermiş ve kıdem tazminatı ödenerek tasfiye edilmiş olup, Mahkemece davacının ilk dönem çalışması ile 18/10/2011-10/02/2014 tarihleri arasındaki ikinci dönem çalışması birleştirilerek 8 hafta üzerinden ihbar tazminatına hükmedilmesi hatalı olmuştur. Mahkemece, davacının sadece ikinci dönem çalışması nedeni ile 6 hafta ihbar tazminatı alacağına hak kazandığının kabulü ile hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.
SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.11.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.