YARGITAY KARARI
DAİRE : 22. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2017/41466
KARAR NO : 2017/19874
KARAR TARİHİ : 28.09.2017

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi
DAVA TÜRÜ : ALACAK

Mahkemenin 21/10/2014 tarih ve 2014/116 esas, 2014/748 karar sayılı hükmü, Dairemizin 17/09/2015 tarih ve 2015/24492 esas, 2015/25461 karar sayılı ilamı ile bozulmuş ise de, Mahkemenin 06/06/2017 tarihli ve 2016/132 esas 2017/390 karar sayılı kararı ile direnme kararı vermesi ve bu kararı davalı vekilinin kanuni süresi içerisinde temyiz etmesi üzerine dosya yeniden incelendi.
Davacı vekili, müvekkilinin devlet hastanesinde çalıştığını, 01/01/2010 tarihinde maaşınınn tek taraflı olarak düşürüldüğünü ve bu tarihten sonra da müvekkilinin düşük maaş almaya devam ettiğini, bu uygulamanın 4857 sayılı İş Kanunu’nun 62. maddesi uyarınca işçi ücretlerinde tek taraflı indirime gitmenin hukuka aykırı olduğunu, davalının müvekkilin istihdam eden şirketle arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi bulunması sebebiyle müteselsil sorumlu olduğunu, bu sebeple müvekkiline eksik ödenen ücret farkı alacağının tahsiline karar verilmesini istemiştir.
Davalı Bakanlık vekili; Sağlık Bakanlığının ihale makamı olduğunu, işveren statüsü bulunmadığını, şirkete gerekli hak edişlerin ödendiğini, davacının ücretinin indirilmediğini, yeni yapılan sözleşme ile ücretin farklı olduğunu, hizmet alımında çalıştırılacak işçi sayısının tespiti ve ücretler konulu genelgeler olduğunu, davacının ücretinin genelgeler ile belirlendiğini, yeni yapılan sözleşme ile ücretin farklı olduğunu, indirim yapılmadığını ücretlerin ödendiğini ve husumet yönünden davanın reddi gerektiğini savunmuştur.
Mahkemece, toplanan deliler ve bilirkişi raporundaki hesaplama doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.
Davalı vekilinin kararı temyizi üzerine, Dairemizin 17/09/2015 tarih ve 2015/24492 esas, 2015/25461 karar sayılı ilamı ile taraflar arasında ücrete asgari ücret artış oranında zam yapılacağına ilişkin bir sözleşme hükmü veya işyeri uygulaması bulunduğu iddia ve ispat edilmediğinden, davacı işçinin düşürülmeden önceki son ücreti esas alınarak bu ücret ile ödenenler arasındaki farklar tespit edilerek hüküm altına alınması gerektiği gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.
Bozma sonrasında yapılan yargılama sonunda, Mahkemenin 06/06/2017 tarihli ve 2016/132 esas 2017/390 karar sayılı ilamı ile emsal dosyalarda verilen kararlar gerekçe gösterilerek bozma kararına karşı direnilmiş olup, emsal dosya verilen Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 2016/22-1383 esas, 2017/1172 karar sayılı ilamı dikkate alındığında, direnme kararının kabulü ile Dairemiz kararının ortadan kaldırılmasına karar verildi.
Dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun Geçici Ek 2. maddesi uyarınca ONANMASINA, … harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına 28/09/2017 tarihinde oy birliği ile karar verildi.