YARGITAY KARARI
DAİRE : 22. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2017/5559
KARAR NO : 2017/4488
KARAR TARİHİ : 02.03.2017

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi
DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Y A R G I T A Y K A R A R I
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, müvekkilinin emekli olarak iş akdinin sonlandığını, emekli olmadan önce bir kısım yıllık izinlerini kullanmadığını ve ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek yıllık izin ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili, davacının kullanmadığı yıllık izin ücretlerinin kendisine ödendiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Davacının iş akdinin sona ermesinin ardından ödenmemiş yıllık izin ücret alacağı bulunup bulunmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.
Mahkemece yapılan yargılamada hükme esas alınan 04.09.2014 havale tarihli ek bilirkişi raporu içeriğinde, 01.01.2012 – 31.12.2013 tarihleri arası geçerli 15. dönem Topli İş Sözleşmesi madde 13’te “31.12.1995 tarihinden önce Bankada çalışmaya başlayan personele 30 günlük yıllık ücretli izin verilir…” düzenlemesi yer aldığından çalışma süresi bakımından her yıl için bu düzenleme esas alınarak yıllık 30 gün izin hakkı bulunduğu kabulü ile 25 yıllık kıdem süresinin karşılığı olarak 750 gün izin hakkı bulunduğu, kullandığı tespit edilen 576 günün çıkarılması sonrasında 174 gün karşılığı yıllık izin ücreti alacağı bulunduğu tespiti yapılmıştır. Hükme esas alınan bu hesaplama hatalıdır. Davacının çalışma süresi boyunca faydalandığı toplu iş sözleşmesi olup olmadığı araştırılarak var ise yıllık izin hakkının önceki yıllarda ne miktarda olduğunun tespit edilip her yıl bakımından davacının kıdemine göre hakettiği yıllık izin sürelerinin hesaplanması gerekirken fesih tarihinde geçerli toplu iş sözleşmesindeki düzenlemenin tüm çalışma süresi bakımından esas alınması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
3-Ayrıca, davalı taraf cevap dilekçesinde davacıya yıllık izin ücreti alacağı karşılığı olarak brüt 2.881,35 TL ödeme yapıldığı belirtilmiş, Mayıs 2013 ayı bordrosunda belirtilen miktarın tahakkuk ettirildiği, dosyaya sunulmuş banka hesap ekstresinde ilgili bordrodaki toplam miktarın davacının hesabına yatırıldığı anlaşılmaktadır. Buna göre davacıya ödendiği anlaşılan yıllık izin ücretinin hesaplanan miktardan mahsup edilmemesi bozma nedeni yapılmıştır.
Sonuç:
Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.