Yargıtay Kararı 3. Ceza Dairesi 2018/10924 E. 2019/6991 K. 02.04.2019 T.

YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2018/10924
KARAR NO : 2019/6991
KARAR TARİHİ : 02.04.2019

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;
1) Sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nin 58. maddesi uyarınca tekerrüre esas alınan Bandırma 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.03.2010 tarih, 2009/695 Esas 2010/256 Karar sayılı ilamının elektrik hırsızlığı suçuna ilişkin olduğu ve hükümden sonra 05.07.2012 tarih ve 28344 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanun’un 82. maddesi ile TCK’nin 142/1-f maddesinin yürürlükten kaldırılıp, sanığa atılı suçun TCK’nin 163/3. maddesinde yeniden düzenlendiği ve 6352 sayılı Kanun’un geçici 2. maddesinin 2. fıkrası uyarınca elektrik enerjisi hırsızlığı suçundan mahkumiyeti bulunan kişinin 6352 sayılı Kanun’un yürürlüğe girdiği tarihten itibaren 6 ay içinde katılan kurumun zararını tamamen tazmin etmesi halinde verilen cezanın tüm sonuçlarıyla ortadan kaldırılacağının düzenlendiğinin anlaşılması karşısında, tekerrüre esas alınan hükümlülük ile ilgili 6352 sayılı Kanun ile getirilen yeni düzenleme nedeniyle uyarlama yargılaması ve sanık tarafından ödeme yapılıp yapılmadığı araştırılarak sonucuna göre sanık hakkında TCK’nin 58. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
2) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas – 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerle 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik

5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca, isteme gibi BOZULMASINA, 02.04.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.