YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2019/10716
KARAR NO : 2019/18836
KARAR TARİHİ : 17.10.2019
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
HÜKÜMLER : Mahkumiyet
Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine, ancak;
1) Hüküm tarihinde Pozantı M Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan hükümlü olarak bulunan sanık duruşmaya getirtilmeden ya da SEGBİS sistemi aracılığıyla duruşmada hazır edilmeksizin hakkında mahkumiyet hükmü kurulması suretiyle, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Ludi/İsviçre, B. No: 12433/86, 15/06/1992 P. 49/50; Artico/İtalya, B. No: 6694/74, 13/5/1980 P. 33; Sejdovic/İtalya, B. No: 56581/00, 1/3/2006 P. 81) kararlarında belirtildiği üzere savunma hakkı kısıtlanarak Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesi ile 5271 sayılı CMK’nin 193 ve 196. maddesine muhalefet edilmesi,
2) Kasten yaralama suçuna ilişkin olarak, görgü tanığının bulunmadığı olayda, sanığın, soruşturma aşamasında 27/09/2012 tarihli kolluk ve 28/09/2012 tarihli Gaziantep (Kapatılan) 7. Sulh Ceza Mahkemesi ifadeleri ile kovuşturma aşamasında 14/05/2014 tarihli celsede tespit olunan aksi ispat olunamayan istikrarlı savunmalarına göre, yargılama konusu suçu müştekinin kendisine küfür etmesi üzerine işlediği anlaşılmakla, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarihli, 2002/4-238 Esas ve 367 Karar sayılı kararı ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren içtihatlarında benimsendiği üzere, mahkemece öncelikle ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının tespiti yoluna gidilmesi, bu hususun şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenememesi durumunda sanık lehine 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari (¼) oranında uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışmasız bırakılması,
3) Sanık hakkında “6136 sayılı Kanun’a Muhalefet” suçundan kurulan hükme ilişkin olarak, 5237 sayılı TCK’nin 58/6-8. maddeleri ile 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 108/1. maddesine göre, tekerrür hükümlerinin ancak hürriyeti bağlayıcı cezaya hükmedilmesi durumunda uygulanabileceği, sanık hakkında yargılama konusu suçtan hükmolunan netice cezanın adli para cezasına ilişkin olduğu anlaşılmakla sanık hakkında TCK’nin 58. maddesi gereği tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,
4) Sanık hakkında verilen hapis cezası yönünden, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas – 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 17.10.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.