Yargıtay Kararı 3. Ceza Dairesi 2019/5805 E. 2019/13613 K. 25.06.2019 T.

YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2019/5805
KARAR NO : 2019/13613
KARAR TARİHİ : 25.06.2019

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Mağdurun yargılama aşamasında sanıktan şikayetçi olduğu ve katılma talebinde bulunduğu; suçtan zarar gören …’nun ve vekilinin CMK’nin 260/1. maddesi uyarınca davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi olduğu anlaşıldığından, CMK 237/2. madde uyarınca kamu davasına katılma talebinin kabulüne karar verilerek yapılan incelemede;
1) Olay günü mağdurun sanığın annesine vurması üzerine sanığın yaralama fiilini işlediği anlaşılmakla TCK’nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin tatbikinin uygun olacağının gözetilmemesi,
2) Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Kocaeli 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.02.2010 tarihli 2008/734 Esas – 2010/73 Karar sayılı ilamıyla adli para cezası seçilerek sonuç ceza olarak tekerrüre esas olmayacak kesin nitelikli 1.000 TL adli para cezasına hükmedilmesine rağmen, aynı ilamda başka sanık hakkında verilen 5.240 TL adli para cezasına mahkumiyetin tekerrüre esas alınması,
Kabule göre de;
3) Kasti suçtan verilen hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas – 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
4) Kendisini vekil ile temsil ettiren katılan lehine, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafi ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.06.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.