YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/11148
KARAR NO : 2020/12253
KARAR TARİHİ : 30.09.2020

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kasten yaralama
HÜKÜMLER : Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı
TEMYİZ EDENLER : Katılan sanık … müdafii, mağdur … vekili

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Müşteki …’ın 11.12.2015 tarihli celsede sanık …’ten şikayetçi olduğunu beyan ettiği halde 5271 sayılı CMK’nin 238/2. maddesi uyarınca davaya katılmak isteyip istemediği sorulmamış ise de süresinde temyiz dilekçesi verip sanık hakkındaki hükmü temyiz ederek katılma iradesini gösteren müşteki vekilinin, 5271 sayılı CMK’nin 260/1. maddesi uyarınca hükümleri temyize haklarının bulunduğu anlaşılmakla; CMK’nin 237/2. maddesi uyarınca müşteki Necmettin’in davaya katılan olarak, vekilinin ise katılan vekili olarak kabulüne karar verilerek yapılan incelemede;
1)Sanık … hakkında mağdur …’a karşı kasten yaralama suçundan verilen ceza verilmesine yer olmadığına yönelik mağdur vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde;
Mağdur …’un 16.10.2014 tarihli duruşmada sanıktan şikayetçi olmadığını beyan etmesi ve katılan sıfatını alamaması karşısında, temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı anlaşıldığından, mağdur vekilinin temyiz isteminin 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,
2)Sanık … hakkında katılan …’e karşı kasten yaralama suçundan verilen beraat kararına yönelik katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde;
Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA,
3)Sanık … hakkında mağdur …’a karşı kasten yaralama suçundan verilen ceza verilmesine yer olmadığına yönelik sanık müdafiinin temyiz taleplerinin incelenmesinde;
Sanığın eylemi 5237 sayılı TCK’nin 25/1. maddesi gereğince meşru müdafaa sınırları içinde kaldığından, 5271 sayılı CMK’nin 223/2-d maddesi uyarınca sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden CMK’nin 223/3-c maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasındaki “CMK’nin 223/3-c maddesi gereği sanığa ceza verilmesine yer olmadığına,” ibaresinin çıkarılarak yerine “5271 sayılı CMK’nin 223/2-d maddesi uyarınca beraatine” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 30.09.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.