YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/11187
KARAR NO : 2020/15521
KARAR TARİHİ : 04.11.2020

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR : Kasten yaralama, hakaret
HÜKÜMLER : Mahkumiyet, ceza verilmesine yer olmadığına dair karar

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü;
1) Sanık … hakkında hakaret suçundan verilen karara ilişkin yapılan temyiz incelemesinde;
Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,
2) Sanık … hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin yapılan temyiz incelemesinde;
Yargıtay CGK’nin 12.02.2013 gün ve 2012/13-1438 Esas, 2013/53 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere sanık hakkında tekerrüre esas alınan ilamın kararda gösterilmemesi, bu hususun infaz aşamasında gözetilebilecek olması nedeniyle bozma sebebi yapılamamıştır.
Sanığın adli sicil kaydında bulunan ve tekerrüre esas olabilecek Nevşehir 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 01/04/2014 tarihli 2013/760 Esas- 2014/264 Karar sayılı hükmü ile sanığın TCK’nin 106/1-1. cümle maddesi gereğince tehdit suçundan 5 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği ancak; 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK’nin 253. maddesi gereğince uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenerek, sanık hakkında tekerrüre esas alınan suçun da uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmakla; 5237 sayılı TCK’nin 2. ve 7. maddeleri de gözetilerek, sanık hakkında tekerrüre esas alınan hükme ilişkin uzlaştırma işlemi yapılıp yapılmadığı mahkemesinden sorularak, sonucuna göre karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve katılan vekilinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA,
3) Sanık … hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmün ilişkin yapılan temyiz incelemesinde;
Yargıtay CGK’nin 12.02.2013 gün ve 2012/13-1438 Esas, 2013/53 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere sanık hakkında tekerrüre esas alınan ilamın kararda gösterilmemesi, bu hususun infaz aşamasında gözetilebilecek olması nedeniyle bozma sebebi yapılamamıştır.
Hüküm tarihinde Nevşehir E tipi Kapalı İnfaz Kurumunda aynı suçtan tutuklu olarak bulunan sanık duruşmada hazır edilmeksizin hakkında mahkumiyet hükmü
kurulması suretiyle, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Ludi/İsviçre, B. No: 12433/86, 15/06/1992 P. 49/50; Artico/İtalya, B. No: 6694/74, 13/5/1980 P. 33; Sejdovic/İtalya, B. No: 56581/00, 1/3/2006 P. 81) kararlarında belirtildiği üzere savunma hakkı kısıtlanarak Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesi ile 5271 sayılı CMK’nin 196. maddesine muhalefet edilmesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 04.11.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.