YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/12245
KARAR NO : 2020/18222
KARAR TARİHİ : 07.12.2020

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR : Hakaret, kasten yaralama
HÜKÜMLER : Mahkumiyetlere dair

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
1) Sanık hakkında hakaret suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;
a) Sanığın müşteki …’ya karşı aleni olarak hakaret ettiğinin iddia ve kabul olunduğu olayda; sanığın aşamalarda alınan savunmalarında müştekiye hakaret etmediğini savunması, temyiz dışı sanık …’dan başka olayı gören herhangi bir tanığın bulunmaması karşısında; sanığın mahkumiyetine yeterli her türlü kuşkudan uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından 5271 sayılı CMK’nin 223/2-e maddesi uyarınca beraatine karar verilmesi yerine, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,
Kabule göre,
b) Adli sicil kaydına suç tarihinden önce hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı olan sanığın, 5237 sayılı TCK’nin 125/1. maddesi uyarınca temel cezası belirlenirken, tekerrüre esas sabıkası olmadığı için, olayda uygulama yeri bulunmayan TCK’nin 58/3. maddesi uyarınca seçimlik cezalardan zorunlu olarak hapis cezasının seçilmesi,
c) Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önce 05.07.2010 tarihinde kesinleşen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının, sanık hakkında 5271 sayılı CMK’nin 231. maddesi uyarınca yeniden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 5237 sayılı TCK’nin 51. maddesi uyarınca sanığın cezasının ertelenmesine engel teşkil etmeyeceği gözetilmeden, CMK’nin 231 ve TCK’nin 51. maddelerine uygun şekilde objektif ve subjektif koşulların gerçekleşip gerçekleşmediği ayrı ayrı değerlendirilip tartışılmaksızın, yanlış gerekçe ile “adli sicil kaydındaki ilamın yasal imkansızlık oluşturması nedeniyle” sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve erteleme hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına ilişkin karar verilmesi,
d) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas – 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle, 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA,
2) Sanık hakkında kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;
Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;
a) Adli sicil kaydına suç tarihinden önce hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı olan sanığın, 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesi uyarınca temel cezası belirlenirken, tekerrüre esas sabıkası olmadığı için, olayda uygulama yeri bulunmayan TCK’nin 58/3. maddesi uyarınca seçimlik cezalardan zorunlu olarak hapis cezasının seçilmesi,
b) Tarafların olayın başlangıcına ilişkin anlatımlarında farklılık bulunması karşısında, olayın çıkış sebebi ve gelişimi üzerinde durularak ilk haksız hareketin kimden geldiğinin tespitine çalışılması; bunun mümkün olmaması halinde Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4 – 238 Esas – 367 sayılı Kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında kabul edildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde, şüpheli kalan bu halin sanık lehine 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari seviyede (1/4) oranında uygulanmasını gerektirip gerektirmediğinin tartışmasız bırakılması,
c) Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önce 05.07.2010 tarihinde kesinleşen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının, sanık hakkında 5271 sayılı CMK’nin 231. maddesi uyarınca yeniden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 5237 sayılı TCK’nin 51. maddesi uyarınca sanığın cezasının ertelenmesine engel teşkil etmeyeceği gözetilmeden, CMK’nin 231 ve TCK’nin 51. maddelerine uygun şekilde objektif ve subjektif koşulların gerçekleşip gerçekleşmediği ayrı ayrı değerlendirilip tartışılmaksızın, yanlış gerekçe ile “adli sicil kaydındaki ilamın yasal imkansızlık oluşturması nedeniyle” sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve erteleme hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına ilişkin karar verilmesi,
d) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas – 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle, 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 07.12.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.