YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/14423
KARAR NO : 2020/18686
KARAR TARİHİ : 10.12.2020

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü;
Sanıklar …ve …ın temyiz istemlerinin kendileri hakkında verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik olduğu kabul edilerek bu kapsamla sınırlı olarak yapılan incelemede;
1) Sanık … hakkında kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelen temyiz sebeplerinin incelenmesinde;
Sanık hakkında tekerrür hükümleri uygulanırken 5275 sayılı Kanunun 108/2. maddesi dikkate alınarak, en ağır cezayı içeren mahkûmiyetin tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, sanığın adli sicil kaydında yer alan ve daha az ceza içeren mahkûmiyetinin tekerrüre esas alınması,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak sanığın tekerrüre esas daha ağır bir ilamı bulunduğu anlaşılmakla ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesi gereğince, sanık hakkında 5237 sayılı TCK.’nin 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulamasına ilişkin paragrafının hükümden çıkartılarak yerine “Sanığın, tekerrüre esas mahkumiyetlerinden en ağır ceza hükmünü içeren Bafra 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 14.05.2014 tarih 2014/71 Esas – 2014/249 Kararı ile 5237 sayılı TCK’nin 125/1. maddesi gereğince 3 ay hapis cezasına ilişkin 07.07.2014 tarihinde kesinleşen mahkumiyetinin tekerrüre esas alınmasına, sanık hakkında hükmolunan cezanın 5237 sayılı TCK’nin 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, CMUK’un 326/son maddesi uyarınca da, Ceza Genel Kurulunun 14/06/2011 tarihli Esas 2011/2-60, Karar 2011/126 sayılı kararında ayrıntıları belirtildiği üzere, 5275 sayılı Kanunun 108/2. maddesi uyarınca mükerrir olan sanık hakkında koşullu salıverme süresine eklenecek miktar bakımından, Bafra 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 19.02.2014 tarih ve 2013/537 Esas – 2014/163 Karar sayılı 26.05.2014 tarihinde kesinleşen ilamı ile 5237 sayılı TCK’nin 179/2. maddesi gereğince 2 ay hapis cezasına ilişkin ceza miktarının esas alınmasına” paragrafı eklenerek, usul ve yasaya uygun hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
2) Sanık … hakkında kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelen temyiz sebeplerinin incelenmesinde;
a) … Devlet Hastanesi tarafından 17.02.2015 tarihinde düzenlenen adli rapor içeriğine göre mağdurun maruz kaldığı yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilemez nitelikte olduğu ve “yüzde sabit iz” kaldığının tespitinin bulunması karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nin 87/1-c. maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini,
b) Adli Tıp kriterlerine göre yaralanmanın yüzde sabit ize neden olup olmadığının tespit edilebilmesi için muayenenin olaydan en az 6 ay geçtikten sonra yapılması gerektiği, mağdur hakkında yaralanmanın yüzde sabit iz niteliğinde olduğuna dair 17.02.2015 tarihli raporun ise olay tarihinin üzerinden 6 ay geçmeden mağdurun yapılan muayenesi sonucu düzenlendiği anlaşılmakla, muayene süresi yönünden adli tıp kriterlerine uygun olmayan rapor esas alınmak suretiyle eksik inceleme ile hüküm kurulması,
c) Sanık hakkında hüküm kurulurken, 5237 sayılı TCK’nin 86/1, 86/3-a, 87/3. maddeleri uyarınca hükmolunan “1 yıl 9 ay” hapis cezası üzerinden, TCK’nin 29. maddesi gereğince (1/3) oranında indirim yapıldığında sonuç cezanın “1 yıl 2 ay ” yerine “10 ay 15 gün” olarak hatalı hesaplanması suretiyle sanık hakkında eksik ceza tayini,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerden 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, CMUK’un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 10.12.2020 gününde oy birliği ile karar verildi.