YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/16355
KARAR NO : 2020/12957
KARAR TARİHİ : 07.10.2020
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SUÇLAR : Kasten yaralama, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma
HÜKÜMLER : 1) Sanığın kasten öldürmeye teşebbüs ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyetine dair; Bolu Ağır Ceza Mahkemesinin 09/11/2016 tarih ve 2016/35 Esas, 2016/199 Karar sayılı kararı
2) Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine; kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükme ilişkin istinaf başvurusunun kabulü ile yeniden hüküm kurulması suretiyle sanığın kasten yaralama suçundan mahkumiyetine dair; Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 16/06/2017 tarih ve 2017/974 Esas, 2017/1145 Karar sayılı kararı
Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 16/06/2017 tarih ve 2017/974 Esas, 2017/1145 Karar sayılı kararının katılan Bakanlık vekili tarafından 5271 sayılı CMK’nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.
Dosya incelendi.
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Katılan Bakanlık vekilinin 19/06/2017 tarihli temyiz dilekçesi içeriğinden, temyiz isteminin sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair karara ve kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin olduğu anlaşılmakla, bu kapsamda yapılan temyiz incelemesinde;
1) Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair karara yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;
Sanık hakkında hükmolunan cezanın miktarı ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK’nin 286/2-b maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından; katılan Bakanlık vekilinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK’nin 298/1. maddesi uyarınca REDDİNE,
2) Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin temyiz sebeplerinin incelemesinde;
Sanık hakkında ilk derece mahkemesince hükmedilen hapis cezasının beş yılın üzerinde olması nedeniyle temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Sanık ile katılan …’ın olay tarihinde evli oldukları, sanığın katılanın kendisini aldattığını tanık …’e anlattığını iddia ettiği, bu hususu katılandan sorduğu, katılanın kabul etmemesi üzerine ise tartıştıkları ve sanığın hamile olan katılanı eliyle vurmak suretiyle darp ettiği, akabinde Bolu ilinde yaşayan tanık Öznur ile katılanı yüzleştirmek istediği, katılanı zorla yanına alarak kendi sevk ve idaresindeki araç ile Yeniçağ ilçesinden Bolu iline gittikleri, ancak tanık Öznur ile yüzleşmenin gerçekleşememesi nedeniyle Yeniçağ ilçesine doğru tekrar yola çıktıkları, yol boyunca araç içerisinde tartışmaya devam ettikleri, bir süre sonra yol kenarında durup, araçtan inerek katılanı yine yumruk ve tekme ile vurmak suretiyle darp ettiği, bıçakla kalçasından basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaraladığı, sürükleyerek ormanlık alana götürdüğü ve katılanı yaralı olarak bırakarak aracıyla suç mahallinden ayrıldığı olayda; sanığın eylemine uyan suçun silahla basit kasten yaralama olarak kabulünde isabetsizlik bulunmadığı ve silahla tehdit suçunun unsurlarının somut olayda gerçekleşmediği anlaşılmakla, tebliğnamedeki (1) numaralı bozma düşüncesine;
Sanığın cezasından, “Sanığın yargılama sürecindeki davranışları ve cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri” şeklindeki yasal ve yerinde gerekçelerle 5237 sayılı TCK’nin 62. maddesi uyarınca takdiri indirim uygulandığı ve uygulamada herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, tebliğnamedeki (2) numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.
Sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nin 53/1. maddesi uygulanmamış ise de, hak yoksunluğu kasıtlı suçtan verilen hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olup, Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 tarih ve 2014/140 Esas – 2015/85 Karar sayılı iptal kararı da gözetilerek infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden, bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.
Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 16/06/2017 tarih ve 2017/974 Esas, 2017/1145 Karar sayılı mahkumiyet hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; katılan Bakanlık vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince isteme aykırı olarak TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,
Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun’un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nin 304/1. maddesi gereğince “Bolu Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.10.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.