YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/24655
KARAR NO : 2021/1612
KARAR TARİHİ : 20.01.2021

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kasten yaralama
HÜKÜM : Mahkumiyet

Dairemizin 18.09.2019 tarih ve 2019/8723 Esas – 2019/16319 Karar sayılı ilamına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 25.12.2020 tarih KD – 2020/95293 sayılı itiraznamesi ile;
“Sanık …’in 20/10/2014 tarihinde yapılan duruşmada Mahkemece savunması alınmıştır. Sanığa duruşma sırasında duruşmadan bağışık tutulma hakkı hatırlatılmadığı gibi sanık da bu konuda beyanda bulunmamış, mahkeme tarafından da bağışık tutulma konusunda bir karar verilmemiştir.
Sanık başka cezalarının infazı ile ilgili olarak 25/10/2015 tarihinde … T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna girmiş, 15/12/2016 tarihinde … Açık Ceza İnfaz Kurumuna geçmiş ve 21/10/2019 tarihinde tahliye olmuştur.
Dosyamızda karar tarihi 16/12/2015 tarihidir. Bu tarihte sanık yargılamanın yapıldığı … T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda olmasına rağmen duruşmaya çağrılarak son oturumda hazır bulundurulmadan hüküm kurularak, 5271 sayılı CMK’nın 196. maddesine aykırı davranılarak savunma hakkı kısıtlanmıştır.” gerekçesi ile itiraz yoluna başvurulduğu, 05.07.2012 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanun’un 99. maddesiyle 5271 sayılı CMK’nin 308. maddesine eklenen 2 ve 3. bentler ile aynı Kanun’un 101. maddesi gereğince dosyanın itirazen incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi üzerine yapılan incelemede;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
1) Yerinde görülen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının KABULÜNE,
2) Dairemizin 18.09.2019 tarih ve 2019/8723 Esas – 2019/16319 Karar sayılı sanık … hakkındaki mahkumiyet hükmünün onanmasına dair kararının KALDIRILMASINA,
a) Hüküm tarihinde … T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan hükümlü olarak bulunan sanık duruşmaya getirtilmeden ya da SEGBİS sistemi aracılığıyla duruşmada hazır edilmeksizin hakkında mahkumiyet hükmü kurulması suretiyle, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Ludi/İsviçre, B. No: 12433/86, 15/06/1992 P. 49/50; Artico/İtalya, B. No: 6694/74, 13/5/1980 P. 33; Sejdovic/İtalya, B. No: 56581/00, 1/3/2006 P. 81) kararlarında belirtildiği üzere savunma hakkı kısıtlanarak Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesi ile 5271 sayılı CMK’nin 196. maddesine muhalefet edilmesi,
b) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 gün, 2015/1167 Esas ve 2017/247 sayılı Kararında belirtildiği üzere, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK’nin 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Pelissier ve Sassi/Fransa, No: 25444/94, P. 67, Sadak ve diğerleri/Türkiye No: 29900/96, 29901/96, 29902/96, 29903/96, 17.07.2001) kararlarında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesine ve CMK’nin 226. maddesine muhalefet edilerek sanığın savunma hakkının kısıtlanması,
Kabul ve uygulamaya göre;
c) Kasti suçtan verilen hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 20.01.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.