YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/4303
KARAR NO : 2020/8711
KARAR TARİHİ : 07.07.2020
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR : Kasten yaralama, mala zarar verme, tehdit
HÜKÜMLER : Mahkumiyet
Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
İstanbul (Anadolu) Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 30.09.2015 tarih ve 2015/33660 numaralı iddianame ile sanık … hakkında katılan …’ya karşı hakaret suçunu işlediğinden bahisle cezalandırılması talep edilmiş olmasına rağmen, mahkemece yapılan yargılama sonucunda sanık hakkında bu suç yönünden herhangi bir karar verilmediği anlaşılmış ise de; ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08.12.2015 tarih ve 2015/1-640 Esas – 2015/496 sayılı kararında belirtildiği üzere; sanık hakkında iddianameyle dava açıldıktan sonra hüküm verilmesinin unutulması durumunda, ortada temyize konu olabilecek bir hüküm bulunmadığından, bu eksikliğin bozmaya konu edilmesi mümkün olmayıp, karara bağlanmayan iddiayla ilgili mahallinde her zaman hüküm kurulması mümkün görülmüştür.
1) Sanık … hakkında katılan …’e karşı kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde;
Katılan sanık … müdafiin 17.03.2016 havale tarihli süre tutum dilekçesi ile sadece “sanık müdafii” sıfatı ile kurulan hükümleri temyiz ettiği halde, 06.04.2016 havale tarihli ayrıntılı temyiz dilekçesinde, “katılan vekili” sıfatı ile de sanık … hakkında katılan …’e karşı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmünü temyiz ettiği anlaşılmış ise de; ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 09.04.2013 tarih ve 2012/3-1520 Esas – 2013/131 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, katılan vekili olarak aleyhe temyiz talebi içeren dilekçesinin yasal bir haftalık süreden sonra verildiği ve yasal süreden sonra verilen dilekçe ile temyizin kapsamının genişletilemeyeceği anlaşılmakla, katılan vekilinin süresinde bulunmayan temyiz isteminin, 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan CMUK’un 317. maddesi gereğince REDDİNE,
2) Sanık … hakkında katılan …’ya karşı mala zarar verme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik katılan ve sanık müdafiinin temyiz taleplerinin incelenmesinde;
Katılanın suçun vasfına ilişkin bir temyizi bulunmadığı tespit edilerek yapılan incelemede;
Hükmolunan adli para cezasının tür ve miktarı, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun’a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğundan katılan ve sanık müdafiinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,
3)Sanıklar …, … ve … hakkında katılan …’ya karşı kasten yaralama, sanık … hakkında katılan …’ya karşı tehdit ve sanık … hakkında müşteki …’e karşı kasten yaralama suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanıklar müdafii ve katılan sanık …’nın temyiz taleplerinin incelenmesinde;
Kasti suçtan verilen hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas – 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de; bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanıklar müdafii ve katılan sanık …’nın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA, 07.07.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.