YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/4790
KARAR NO : 2020/7124
KARAR TARİHİ : 18.06.2020

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kasten yaralama
HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
1) Adli sicil kaydında tekerrüre esas sabıka kaydı bulunan sanık hakkında, 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesinde belirtilen seçimlik cezalardan hapis cezasına hükmedildiği halde bu cezanın TCK’nin 50/2. ve 58/3. maddelerine aykırı olarak adli para cezasına çevrilmesi suretiyle TCK’nin 58/6. maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanma imkanının ortadan kaldırılması, aleyhe temyiz olmadığından,
2) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22/10/2002 tarihli ve E.2002/4-238-K.2002/367 sayılı kararı uyarınca, taraflar arasında çıkan kavgada, her iki tarafın da yaralanmış olması ve dosya kapsamındaki delillerden kavgaya hangi tarafın haksız hareketi ile sebebiyet verdiğinin kesin olarak belirlenememesi karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesi gereğince asgari (1/4) oranda indirim yapılması gerektiği gözetilmeden (1/2) oranında indirim yapılarak eksik ceza tayin edilmesi, aleyhe temyiz olmadığından,
3) 28/06/2014 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun’un 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun’un 106/3. maddesinde yer alan düzenlemeye aykırı olarak, hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinde 5237 sayılı TCK’nin 52/4. maddesi gereğince hapse çevrileceği ihtarı yapılmış ise de; infaz aşamasında resen gözetileceğinden bu hususlar bozma nedeni yapılmamıştır.
Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;
5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinde yer alan hak yoksunluklarının hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olduğu gözetilmeden, sonuç olarak adli para cezasına mahkum edilen sanık hakkında aynı Kanun’un 53. maddesinde belirtilen hak yoksunluklarına hükmedilmesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesi gereğince, hükümden TCK’nin 53. maddesinin uygulanması ile ilgili paragrafların çıkartılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18/06/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.