YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/7856
KARAR NO : 2020/15063
KARAR TARİHİ : 02.11.2020
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kasten yaralama
HÜKÜM : Mahkumiyete dair
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Sanık müdafiinin temyiz isteminin müvekkili sanık … hakkında mağdur …’yi kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;
1) Duruşmada hazır bulunan sanığa son söz hakkı verilmeden duruşmanın bitirilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nin 216/3. maddesine aykırı davranılması,
2) Mağdur …’yi 5237 sayılı TCK’nin 6/1-f maddesi uyarınca silah sayılan sopa ile hayati tehlike geçirecek ve orta (2) derecede kemik kırığına neden olacak şekilde birden fazla nitelikli hal ihlali yaparak yaralayan sanığın TCK’nin 86/1. maddesi uyarınca temel cezası belirlenirken, TCK’nin 3. maddesine belirtilen “cezada orantılılık” ilkesi de gözetilerek TCK’nin 61. maddesinde ölçütlere göre sonuca etkili olacak şekilde makul bir oranda alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayini yerine asgari hadden ceza verilmesi suretiyle sanığa eksik ceza tayini,
3) Sanığın TCK’nin 86/1 ve 86/3-e maddeleri uyarınca verilen “1 yıl 6 ay hapis cezası”nın TCK’nin 87/1-d maddesi uyarınca bir kat artırılması sırasında “2 yıl 12 ay hapis cezası” ile cezalandırılması yerine, “3 yıl hapis cezası” ile cezalandırılmasına karar verilmesi,
4) Minübüs şoförlüğü yapan temyiz dışı mağdur … ile mağdur sanık … arasında yolcu alma meselesinden tartışma çıktığı ve sonrasında kavgaya dönüştüğü, Hekim’in aracında bulunan mağdur sanık … ile diğer bir minübüs şoförü olan mağdur sanık …’ün de çıkan kavgaya karıştığı, kavga ortamında Yunus’un mağdur …’i sopa ile başına vurmak suretiyle hayati tehlike geçirecek ve orta (2) derecede kemik kırığı oluşacak nitelikte yaraladığı, Fatih’in de bidon ile sanık …’a vurmak suretiyle basit tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte
yaraladığı olayda, olayın çıkış sebebi ve gelişimi üzerinde durularak ilk haksız hareketin kimden geldiğinin tespitine çalışılması; bunun mümkün olmaması halinde Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4 – 238 Esas – 367 sayılı Kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında kabul edildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde, şüpheli kalan bu halin sanık lehine 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari seviyede (1/4) oranında uygulanmasını gerektirip gerektirmediğinin tartışmasız bırakılması,
5) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas – 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle, 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı BOZULMASINA, CMUK’un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 02.11.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.