YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/8738
KARAR NO : 2020/17433
KARAR TARİHİ : 26.11.2020
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR : Kasten yaralama, 6136 sayılı Kanun’a aykırılık
HÜKÜMLER : Mahkumiyetlerine dair
Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
1) Sanık … hakkında basit kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri ile 6136 sayılı Kanun’a aykırılık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;
Hükmolunan adli para cezalarının tür ve miktarı, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun’un 26. maddesiyle 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğundan, sanık müdafiinin temyiz isteminin 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,
2) Sanık … hakkında mağdur …’e karşı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;
Sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d maddesi uyarınca belirlenen 2 yıl 12 ay hapis cezasının TCK’nin 87/1-son maddesi gereğince 5 yıla çıkarılması gerekirken, 3 yıla çıkarılması suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından,
İlk haksız hareketin kimden kaynaklandığının şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinin kabulü karşısında, sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin asgari (1/4) oranda uygulanmasını gerektirdiği gözetilmeden (3/4) oranında indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından,
Adli sicil kaydında tekerrüre esas mahkumiyet hükmü bulunan sanık hakkında TCK’nin 58. maddesi gereğince tekerrür hükümlerinin uygulanmaması, aleyhe temyiz olmadığından,
Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden, bu hususlar bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,
3) Sanık … hakkında mağdur …’e karşı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;
Sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d maddesi uyarınca belirlenen 2 yıl 12 ay hapis cezasının TCK’nin 87/1-son maddesi gereğince 5 yıla çıkarılması gerekirken, 3 yıla çıkarılması suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından,
İlk haksız hareketin kimden kaynaklandığının şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinin kabulü karşısında, sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin asgari (1/4) oranda uygulanmasını gerektirdiği gözetilmeden (3/4) oranında indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından,
Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden, bu hususlar bozma nedeni yapılmamıştır.
Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;
Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas kabul edilen Malatya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.07.2009 tarih, 2009/22 Esas, 2009/472 Karar sayılı ilamının, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin olduğu, bu nedenle tekerrüre esas alınmayacağı ancak Malatya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.06.2008 tarih, 2007/648 Esas, 2008/420 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas olduğunun gözetilmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesi gereğince, mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulamasına ilişkin paragrafın hükümden çıkartılarak yerine “sanığın, tekerrüre esas mahkumiyetlerinden en ağır ceza hükmünü içeren
Malatya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/648 Esas ve 2008/420 Karar sayılı ilamı ile 765 sayılı TCK’nin 491/3. maddesi kapsamında kalan “Hırsızlık” suçundan hükmolunan 3 yıl hapis cezasına ilişkin mahkumiyetinin tekerrüre esas alınmasına, sanık hakkında hükmolunan cezanın 5237 sayılı TCK’nin 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” paragrafı eklenmek suretiyle hükmün istem gibi DÜZELTİLEREK ONANMASINA, tekerrüre esas alınan ceza miktarı yönünden CMUK’un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 26.11.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.