YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2011/8577
KARAR NO : 2011/18384
KARAR TARİHİ : 22.11.2011
MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ
Dava dilekçesinde fazlaya ilişkin hak saklı tutularak 14.000 TL ecrimisilin masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Islah dilekçesi ile müddeabih 49.800 TL’ye yükseltilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davalılar vekili tarafından istenilmekle; taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz eden Davalılar vek.Av. … geldi. Aleyhine temyiz olunan Davacı ve vekili gelmedi. Gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00’e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü.
Y A R G I T A Y K A R A R
Davacı vekili dilekçesi ile; tarafların murislerinden intikal eden arsa vasfındaki taşınmaz üzerinde alt katta 3 adet dükkan ve üst katta bir adet ev bulunduğunu; davalıların iki adet dükanı müvekkillerinin onayını almadan kullandıklarını, bir dükkanın tekstil satış yeri, diğer dükkanın da …… olarak işletildiğini; bu nedenle; beş yıllık ecrimisil bedeli olarak, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, herbir dükkan için 7.000 TL ecrimisilin davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Islah dilekçesi ile de; müddeabihin toplam 35.800 TL artırılarak 49.800 TL’ye çıkartılmıştır.
Davalılar, dava konusu Tekstil ürünlerinin satışı yapılan (44/A) nolu işyerini …’in kullandığını; murisin ölümünden sonra boş olan işyerinin Semra tarafından diğer mirasçıların onayıyla faaliyete geçirildiğini ve kullanıldığını; davacının, dava tarihine kadar ecrimisil veya kira talebi olmadığını; …… olarak çalıştırılan işyerinin de murisin ölümünden sonra önce birlikte kiraya verildiğini, sonra mirasçılardan ……’ün oğlu tarafından kullanıldığını; davalılardan …’ün taşınmazı sadece 25/10/2007 – 31/12/2007 tarihleri arasında işyeri olarak kullandığını savunmuşlar; davanın reddini istemişlerdir.
Mahkemece; “tarafların ortak murisi …… adına kayıtlı olan taşınmazlardan dava konusu 70 ada 3 parsel sayılı taşınmaz üzerinde dükkan ve ev bulunduğu, veraset ilamı uyarınca davacının murise ¼ oranında mirasçı olduğu, dükkanlardan 44/A nolu işyerinin davalı … tarafından kullanıldığı, B ile gösterilen işyerinin ise diğer davalı … tarafından kullanıldığı; bu nedenle taşınmazda miras payı bulunan davacıya karşı ecrimisil sorumlulukları bulunduğu, gerekçesiyle” davanın kısmen kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.
Dava konusu taşınmazda taraflar paydaştır. Paydaşlar kural olarak intifadan men edilmedikçe birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. Ancak, tabii (ürün veren taşınmazlar) veya hukuki (kira geliri gibi) semere getiren taşınmazlar için bu koşul aranmaz. Ayrıca, muris tarafından kurulan veya fabrika, otel, fırın gibi hasılat getiren ticari amaçlı ortak yerler için de intifadan men koşulunun aranmayacağı yerleşik Yargıtay uygulamalarındandır. Ne var ki, davaya konu dükkanlar, muris tarafından bir işletme olarak bırakılmış yerlerden değildir. Boş dükkan niteliğindeki taşınmazın davalı paydaşlar tarafından kiraya verilmeyip bizzat işyeri olarak kullanılması durumunda, intifadan men şartı aranmalıdır. İntifadan men olgusu dava şartı niteliğinde kabul edildiğinden gerçekleşip gerçekleşmediği mahkemece re’sen saptanmalıdır.
Mahkemece, bu hususta bir inceleme ve araştırma yapılmadan, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.
Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalı taraf için duruşma tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre takdir edilen 825 TL vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalı tarafa verilmesine, ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 22/11/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.