YARGITAY KARARI
DAİRE : 4. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2015/19207
KARAR NO : 2015/38207
KARAR TARİHİ : 19.11.2015
Tebliğname No : KYB – 2015/206744
Hükümlü A.. A.. hakkında, Yalova 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 03/12/2012 tarihli ve 2012/870 esas, 2012/1214 sayılı ilamına konu 6 ay hapis cezasını infaz ettiği sırada, hapis cezasının 5275 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanun’un 105/A maddesi gereğince denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına dair Yalova İnfaz Hakimliği’nin 24/02/2015 tarihli ve 2015/39 esas, 2015/39 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair mercii Yalova Ağır Ceza Mahkemesi’nin 27/02/2015 tarihli ve 2015/212 değişik iş sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12.06.2015 gün ve 206744 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:
İstem yazısında: “Yalova (kapatılan) I. Sulh Ceza Mahkemesinin 03/12/2012 tarihli ve 2012/870 esas, 201-1214 sayıcı kararı ile 6 ay hapis cezasına hükümlü A.. A.. hakkında cezasının infazı için Yalova Cumhuriyet Başsavcılığı İlamat ve İnfaz Bürosu tarafından çıkartılan ve 10 gün süre içerisinde Açık Ceza İnfaz Kurumuna müracaat etmediği takdirde cezasının kapalı Ceza İnfaz Kurumunda infaz edileceği şerhini içerir davetiyenin hükümlüye 20/12 20H târihinde tebliğ edildiği, hükümlünün mezkur süre içerisinde müracaat etmemesi nedeni ile hakkında çıkartılan yakalama emrine istinaden 24/02/2015 tarihinde yakalanarak Yalova A3 Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü nezdinde cezasının infazına başlanıldığı, buna karşın Yalova İnfaz Hakimliği’nin 24/02/2015 tarihli ve 2015/39 esas, 2015/39 sayılı kararı ile hükümlünün hapis cezasının 5275 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanun’un 105/A maddesi gereğince denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verilmiş ise de,
5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 105/A maddesinin 1, 2 ve 3. fıkralarında koşullu salıverilmesine I yıldan az kalan hükümlünün kalan cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verilebilmesinin şartlarının gösterildiği, ancak bu şartların incelenmesinden önce gerekli ön koşulun I. fıkra gereğince hükümlünün altı aydır açık ceza infaz kurumunda bulunması gerektiği (aynı Kanun’un geçici 4. maddesi uyarınca bu şart 31/12/2015 tarihine kadar uygulanmaz.), ya da 2. fıkra gereğince açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartlarının oluşması gerektiği, bu halde de şartların oluştuğu tarihten itibaren en az 6 aylık sürenin kapalı ceza infaz kurumunda geçirilmesi koşulunun aynı Kanun’un geçici 4. maddesi uyarınca 31/12/2015 tarihine kadar uygulanmayacağı, görüldüğü üzere denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle cezanın infaz edilebilmesi için hükümlünün ya açık ceza infaz kurumunda bulunması veya kapalı ceza infaz kurumunda bulunulmasına rağmen açığa ayrılma şartlarını taşıması gerektiği, somut olayda hükümlünün çağrıya uymaması nedeni ile Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 9/4. maddesi uyarınca cezasının infazına kapalı cezaevinde başlandığı, hükümlünün 5275 sayılı yasanın 105/A maddesi uyarınca cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak sureti ile infaz edilebilmesi için öncelikle açık ceza infaz kurumunda bulunması ya da açık ceza evine ayrılma şartlarını taşımasının gerektiği, bu şartların ise Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 6. maddesinde düzenlendiği, açık ceza infaz kurumuna ayrılma koşulunu taşımayan ve kapalı ceza infaz kurumunda bulunan hükümlüler açısından ise artık 5275 sayılı Kanunu’nun 105/A maddesinde sayılan iyi halli olma. koşullu salıverilmeye I yıldan az kalma gibi diğer şartların incelenmesine imkan bulunmadığı nazara alındığında, itirazın bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesi nedeniyle Yalova Ağır Ceza Mahkemesinin kararında isabet görülmemiştir.” denilmektedir.
GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:
Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun 27.12.2012 tarih, 2012/Bşk-41 esas ve 2012/41 karar; 27.12.2013 tarih, 2013/Bşk-213 esas ve 2013/219 sayılı kararları ile Yargıtay Kanununun 14. maddesine dayanarak Yargıtay Büyük Genel Kurulunca hazırlanan işbölümüne göre, özel ceza kanunlarından doğan ve başka bir dairenin görev alanına girmeyen suçlara ilişkin temyiz incelemesi görevi Yargıtay 19. Ceza Dairesine ait olduğu, bu kapsamda özel kanun niteliğindeki 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanundan kaynaklanan dava ve işlere yönelik kanun yararına bozma isteminin de, Yargıtay 19. Ceza Dairesince incelenmesi gerektiği anlaşılmakla; Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili Daireye gönderilmesine, 19.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.