YARGITAY KARARI
DAİRE : 4. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/27923
KARAR NO : 2023/996
KARAR TARİHİ : 13.02.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR : Tehdit, hakaret

Sanığın temyiz isteğinin, yalnızca kendisi hakkında tehdit ve hakaret suçlarından kurulan hükümlere yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Sanık hakkında katılan …’e karşı tehdit suçundan, neticeten hükmolunan 540,00 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet kararının tür ve miktarı itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmıştır.
Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hükmün ise; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
A. Yerel Mahkemece, sanık hakkında;
1.Katılan …’e karşı tehdit suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi, 43, 29, 62 ve 52 nci maddeleri uyarınca neticeten 540,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına,
2. Katılan …’e karşı hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 129 uncu maddesinin birinci fıkrası ve 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına,
Karar verilmiştir.
B. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca; “Sanık … hakkında hakaret suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazının incelenmesinde: 5237 sayılı Kanun’un 129/1 inci maddesi uyarınca hakaretin haksız fiile tepki olarak işlendiğinden bahisle sanık hakkında 5271 sayılı Kanun’un 223/4-c. maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, anılan maddenin 4-d fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi, kanuna aykırı ise de, bu aykırılık, yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan, “5271 sayılı Kanun’un 223/4-d. maddesi gereğince” ibaresi hükümden çıkarılarak yerine “5271 sayılı Kanun’un 223/4-c. maddesi gereğince” ibaresi eklenmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASI”, görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz isteği; …’e hakaret etmediğine, mesaj çekmeyi bilmediği ve bu nedenle kimseye mesaj çekmediğine, kararı temyiz ettiğine ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
Yerel Mahkemece, “Yapılan yargılama ve toplanan delillere göre; katılan sanık …’ın diğer sanıkların iş yerinde meydana gelen iş kazası nedeni ile taraflar arasında tazminat davası olduğu, bu durumu taraflar arasında sorun oluşturduğu, katılan sanık …’ın tanık beyanı uyarınca diğer sanıklardan para istediği, diğer sanıkların da talebi kabul etmeyerek, ‘İstediğin yere git, ne yaparsan yap’ diyerek cevap verdikleri, dosyadaki mevcut cep telefonu ve mesaj döküm içeriklerine göre katılan sanık …’ın, katılan sanık …’e birden fazla kez mesajlar atarak hakaret ve tehdit ettiği, böylelikle katılan sanık …’ın hakaret ve tehdit eyleminin sabit olduğu, ancak hakaret eyleminin haksız davranışa tepki olarak işlediği, sanık …’ın, eylemi dolaylı olarak kabul ettiği ancak cep telefonundaki mesajın sanıklar tarafından atılmış olabileceği savunmasının olaya uygun olmadığı, suçtan kurtulmaya yönelik olduğu” gerekçesiyle sanığın tehdit suçundan mahkumiyetine, hakaret suçundan ise ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.
IV. GEREKÇE
A. Tebliğname Yönünden
Sanık hakkında hakaret suçunun haksız fiile tepki olarak işlenmesi sebebiyle 5237 sayılı Kanun’un 129 uncu maddesinin birinci fıkrası gereğince ceza verilmesine yer olmadığına karar verilirken, dayanak kanun maddesinin 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasını (d) bendi olarak gösterilmesinin hukuka uygun olduğu belirlenmekle, Tebliğname görüşüne iştirak olunmamıştır.
B. Sanığın Temyiz Sebepleri Yönünden
1. Tehdit suçundan kurulan hükmün tür ve miktarı itibarıyla 5320 sayılı Kanun’un geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmakla, sanığın temyiz isteklerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.
2. Hakaret suçu yönünden, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.
V. KARAR
A. Sanık Hakkında Tehdit Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden
Gerekçe bölümünde (B-1) bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık …’ın temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,
B. Sanık Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden
Gerekçe bölümünde (B-2) bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
13.02.2023 tarihinde karar verildi.