YARGITAY KARARI
DAİRE : 6. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2010/12490
KARAR NO : 2013/18177
KARAR TARİHİ : 25.09.2013

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
I-Sanık H.. K.. hakkında kurulan hükümlerin incelenmesinde:
Yasal süre içinde temyiz başvurusunda bulunmayan sanık H.. K..’nin bu konudaki isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 317.maddesi gereğince REDDİNE,
II-Sanık B.. Ö.. hakkında kurulan hükümlerin incelenmesinde:
Sanığın adli sicil kaydında görünen Ankara 1. DGM 07.02.2002 gün 2000/46 Esas, 2002/27 Karar sayılı ve Şişli 1. Asliye Ceza Mah. 22.11.1996 gün 1996/661 Esas, 1996/456 Karar sayılı ilamlarının tekerrüre esas olup olmadığının araştırılmaması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1- Sanık hakkında geceleyin iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan 5237 sayılı Yasanın 116/2-4. maddesi uyarınca belirlenen 1 yıl 6 ay hapis cezasından, anılan Yasanın 119/1-c. maddesi uyarınca bir kat artırım yapılırken, 2 yıl 12 ay hapis cezası yerine, 3 yıl hapis cezası verilmesi suretiyle hesap hatası sonucu fazla cezaya hükmedilmesi,
2- Velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerine ilişkin haklardan yoksunluğun 5237 sayılı TCY.nın 53/3. maddesi uyarınca yalnızca kendi alt soyundaki kişiler bakımından koşullu salıverilmeyle sona ereceği gözetilmeden, anılan hakların yönelik olduğu kişiler bakımından bir ayrım yapılmadan, sanığın aynı Yasanın 53/1-c maddesinde yazılı haklardan koşullu salıverilmesine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi;
Bozmayı gerektirmiş, sanık B.. Ö..’in temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanıklar hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçu için kurulan 3 yıl hapis olan sonuç cezasının, 2 yıl 12 ay hapis cezasına indirilmesine ve hüküm fıkrasından “53.maddenin uygulanmasına” ilişkin bölümler çıkartılarak, yerine “Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkûmiyetinin yasal sonucu olarak sanığın 5237 sayılı TCY’nın 53/1.maddesinin (a),(b), (c) ,(d) ve (e) bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezasının infazı tamamlanıncaya kadar; (c) bendinde yazılı “kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri” açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına,” cümlesi yazılmak suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
III-Sanık B.. A.. hakkında kurulan hükümlerin incelenmesinde:
Tavşanlı Cumhuriyet Başsavcılığının sanık B.. A.. hakkında açtığı 26.01.2009 tarihli iddianamesi 30.01.2009 gün 2009/84 iddianame değerlendirme numarası ile 02.02.2009 tarihli iddianamesi 04.02.2009 gün 2009/96 iddianame değerlendirme numarası ile Tavşanlı Asliye Ceza Mahkemesince iade edilmesi üzerine, Tavşanlı Cumhuriyet Başsavcılığınca 04.02.2009 gün 2009/326 soruşturma, 2009/190 Esas 2009/103 İddianame numarası ile sanık B.. A.. hakkında yeni bir iddianame düzenlendiği ve bu iddianamede, sanık hakkında iftira suçunun yanı sıra hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından da dava açıldığı anlaşılmakla, tebliğnamede bu yönde bozma isteyen (1) nolu düşünceye katılınmamıştır.
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-Sanık hakkında geceleyin iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan 5237 sayılı Yasanın 116/2-4. maddesi uyarınca belirlenen 1 yıl 6 ay hapis cezasından, anılan Yasanın 119/1-c. maddesi uyarınca bir kat artırım yapılırken, 2 yıl 12 ay hapis cezası yerine, 3 yıl hapis cezası verilmesi suretiyle hesap hatası sonucu fazla cezaya hükmedilmesi,
2-Sanığa ek savunma hakkı verilmeden veya adli sicil kaydı okunmadan hakkında TCK 58. maddesinin uygulanarak savunma hakkının kısıtlanması,
3-Velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerine ilişkin haklardan yoksunluğun 5237 sayılı TCY.nın 53/3. maddesi uyarınca yalnızca kendi alt soyundaki kişiler bakımından koşullu salıverilmeyle sona ereceği gözetilmeden, anılan hakların yönelik olduğu kişiler bakımından bir ayrım yapılmadan, sanığın aynı Yasanın 53/1-c maddesinde yazılı haklardan koşullu salıverilmesine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi;
Bozmayı gerektirmiş, sanık B.. A..’ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 25.09.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.