YARGITAY KARARI
DAİRE : 6. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2013/15657
KARAR NO : 2013/16191
KARAR TARİHİ : 02.12.2013
MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi
DAVA TÜRÜ : İtirazın kaldırılması ve tahliye
İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.
Davacı alacaklı, davalı borçlu hakkında kira alacağı nedeniyle tahliye istekli olarak başlatmış olduğu icra takibine, davalının itirazı üzerine, icra mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılması ve kiralananın tahliyesini istemiştir. Mahkemece istemin reddine karar verilmesi üzerine, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Davacı alacaklı, 01.11.2009 tarihli kira sözleşmesine dayanarak davalı borçlu hakkında, 18.11.2011 tarihinde başlattığı icra takibi ile 2009 yılının Kasım ayından 2012 yılının Ekim ayına kadar kira bedelinin tahsilini istemiştir. Tahliye ihtarlı ödeme emrinin tebliği üzerine davalı borçlu borca itiraz etmiştir. Mahkemece Kasım 2011 ayı da dahil olmak üzere muacceliyet şartı gereği istenen kira paralarının 6098 sayılı TBK 346. maddesi gereği kiracının sıfatı ve kiralananın niteliğine göre istenemeyeceği kabul edilmiştir. Taraflar arasında imzalanan 01.11.2009 başlangıç tarihli kira sözleşmesine göre kiraların her ayın 5’inde ödeneceği kararlaştırılmış, takip ise 18.11.2011 tarihinde yapılmıştır. Bu nedenle takip tarihi itibarıyla 2011 yılı Kasım ayı kirasının da muaccel (istenebilir) olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda kiranın başlangıcı olan 01.11.2009 tarihi ile icra takibinin yapıldığı tarih olan 18.11.2011 tarihleri arasında Kasım ayı kirasının da istenebilir olduğu gözetilerek varsa bakiye kira borcu ve ferileri belirlenerek sonuca gidilmesi gerekirken, Kasım 2011 kira parasının istenemeyeceği düşüncesiyle sonuca gidilmesi doğru değildir. Öte yandan Türk Borçlar Kanunun takip ve dava tarihinden sonra yürürlüğe girdiği gözardı edilerek sözleşmedeki muacceliyet hükmü gereğince istenen ancak, TBK.346.maddesi gereğince reddedilen kısım üzerinden de davacı aleyhine tazminata karar verilmesi de doğru değildir.
Karar bu nedenlerle bozulmalıdır.
SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 02.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.