YARGITAY KARARI
DAİRE : 7. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2018/10305
KARAR NO : 2019/12078
KARAR TARİHİ : 20.02.2019
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : 4733 sayılı Yasaya muhalefet
HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere
Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;
I) Müşteki Gümrük İdaresi vekilinin temyizi üzerine yapılan incemede;
Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre suçtan doğrudan zarar görmeyen, davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmayan Gümrük İdaresi vekilinin vaki temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 317.maddesi gereğince REDDİNE,
II) Sanığın temyizi üzerine yapılan incelemede ise;
2016/330 E. ve 2017/107 K. sayılı birleşen dosyaya ilişkin suç tarihinin 07.06.2010, iddianame düzenleme tarihinin ise 16.10.2010 olduğu; 2016/331 E. ve 2016/318 K. sayılı birleşen dosyaya ilişkin suç tarihinin 18.10.2010, iddianame düzenleme tarihinin ise 28.03.2011 olduğu 2016/171 Esas sayılı ana dosyada suç tarihinin 13.12.2010 iddianame düzenleme tarihinin 11.01.2011 olduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08.04.2014 tarihli ve 2016/330 E. ve 2017/107 Karar sayılı kararında ayrıntıları belirtildiği şekilde, suçun işleniş biçimi, suçun işlenmesindeki özellikler, fiillerin işlendikleri yer ve işlenme zamanı, fiiller arasında geçen süre, korunan değer ve yarar, hareketin yöneldiği maddi konunun niteliği, olayların oluş ve gelişimi ile dış dünyaya yansıyan diğer tüm özelliklerin birlikte değerlendirilmesiyle eylemin TCK’nun 43. maddesi kapsamında kalıp kalmadığının belirlenmesinin gerekmesi karşısında 2016/330 E. sayılı dosyanın 16.10.2010 tarihli iddianamesi ile teselsül bağı kesilmiş olduğundan hukuki kesinti oluştuğu, tüm eylemlerin sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında değerlendirilemeyeceği gözetilmeksizin her üç eylemin TCK’nun 43/1. madde kapsamında kabul edilerek ceza verilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
1.Sanık hakkında takdiri indirim uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK’nun 62/1. maddesi yerine TCK’nun 62. maddesinin yazılması suretiyle CMK’nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,
2.Anayasa Mahkemesi’nin, TCK’nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı gözönünde bulundurularak hüküm oluşturulmasının gerekmesi,
3.Hükümde dava konusu sigaraların 5607 sayılı Yasanın 13/1. maddesi atfı yapılmadan ve TCK’nun 54/4. maddesi yerine TCK’nun 54. maddesi gereğince müsaderesine karar verilmesi,
Yasaya aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesi uyarınca,
1.Hükmün 3. fıkrasında “62.” ifadesinin çıkartılarak yerine “62/1.” ifadesinin eklenmesi,
2.Hükümden TCK’nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkarılması, yerine, “24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 E. , 2015/85 K. sayılı kararındaki iptal edilen hususlar gözetilerek, 5237 sayılı TCK’nun 53/1-2-3. madde ve fıkralarının tatbikine,” ifadesinin eklenmesi,
3- Hüküm fıkrasında müsadere bölümünde yer alan “TCK’nun 54.” ibaresinin çıkartılarak yerine, “5607 sayılı Yasanın 13/1. maddesi delaletiyle TCK’nun 54/4.” ifadesinin eklenmesi ve diğer yönlerinin aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20.02.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi