YARGITAY KARARI
DAİRE : 7. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2014/10515
KARAR NO : 2014/21953
KARAR TARİHİ : 03.12.2014
Mahkemesi : Antalya 4. İş Mahkemesi
Tarihi : 18/04/2014
Numarası : 2014/248-2014/190
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:
Davacı vekili, idari para cezasına dayanak teşkil eden Bölge Çalışma Müdürlüğü raporunun iptalini talep etmiştir.
Mahkemece, idari para cezasının iptalinde Sulh Ceza Mahkemelerinin görev ve yetkili olduğu gerekçesiyle tensiple esasa girmeden davanın, usul yönünden reddine karar verilmiştir.
Dosya kapsamına göre davacı tarafa ait işyerinde T.C. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı müfettişlerince 05/09/2013 – 22/10/2013 tarihleri arasında yapılan teftiş sonucu işyerindeki çalışma koşullarına dair rapor düzenlendiği ve bu raporun davacıya tebliğ edildiği anlaşılmıştır. Raporda şantiyelerdeki ekip işçilerine asfalt hazırlık zamanında 2012 yılında 3 Nisan- 15 Ağustos, 2013 yılında 4 Nisan-15 Ağustos tarihleri arasında yaptıkları her haftada 5 gün veya iki haftada 10 gün fazla çalışma ücretleri, günlükçülere de 2012 yılında 01 Haziran-31 Ekim, 2013 yılı 01 Haziran-31 Ekim tarihleri arasında yaptıkları haftada 5 gün, günde 2 saat üzerinden 10 saat fazla çalışma ücretlerinin ücret bordrolarında adları geçen şantiye işçileri ile gündüzcü işçilere tanzim edilecek ücret bordrosunda tahakkuka bağlanarak ödenmesi gerektiği, günlükçülerin ulusal bayram genel tatil günlerinden 2012 yılında 30 Ağustos günü çalıştıkları, 2013 yılında 19 Mayıs günü, 30 Ağustos günü çalıştıkları, şantiyecilerin ulusal bayram genel tatil günlerinden, 2012 yılı 23 Nisan, 1 Mayıs, 19 Mayıs, 30 Ağustos, 28 Ekim 1/2 , 29 Ekim, ve 2013 yılında ise 23 Nisan, 1 Mayıs, 19 Mayıs, 30 Ağustos günlerinde çalıştıkları çalışılan bu günler için zamlı ücretlerin ödenmediği tespit edilmiştir.
Davanın yasal dayanağı 4857 sayılı İş Kanunu’nun 92.maddesidir. Anılan maddenin 3. fıkrasında “…Çalışma hayatını izleme, denetleme ve teftişe yetkili iş müfettişleri tarafından tutulan tutanaklar aksi kanıtlanıncaya kadar geçerlidir.” hükmüne yer verilmiştir.
Yasanın açık hükmüne göre iş müfettişlerince düzenlenen raporlar aksi kanıtlanıncaya kadar geçerli belgelerdir. Davacı, idari para cezasının değil iş müfettişlerince düzenlenen raporun iptalini talep etmektedir. Raporda tespiti yapılan hususlar ilgili taraf için mükellefiyetler doğurabileceğinden davacı işverenin hukuki menfaatinin etkilenmesi ihtimali söz konusu olduğu gibi teftiş raporunda lehlerine tespitte bulunulan işçilerin de hukuki menfaati etkilenecektir. Bu nedenle Mahkemece hakimin davayı aydınlatma ödevi kapsamında teftiş raporunda ve teftiş tutanaklarında lehlerine tespit yapılan işçiler davaya dahil edilerek ifadelerine başvurulmalı, işin esasına girilmeli, yine taraflarca dayanılan tüm deliller toplanmalı ve oluşan sonuca göre karar verilmelidir.
Mahkemece taraf teşkili yapıldıktan sonra işin esasına girilerek bir karar verilmesi gerekirken davanın usul yönünden reddine karar verilmesi hatalı olup, bozma sebebidir.
SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 03.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.