Yargıtay Kararı 7. Hukuk Dairesi 2014/12534 E. 2014/21293 K. 20.11.2014 T.

YARGITAY KARARI
DAİRE : 7. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2014/12534
KARAR NO : 2014/21293
KARAR TARİHİ : 20.11.2014

Mahkemesi : Dörtyol 1. İş Mahkemesi
Tarihi : 22/05/2014
Numarası : 2012/356-2014/175

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:
1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,
2-Dava, iş aktinin davacı işçi tarafından 3600 prim günü ile 15 yıllık hizmet süresini tamamladığından bahisle feshi nedeniyle kıdem tazminatı ile fazla mesai, hafta tatili, bayram tatili, yıllık izin ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesi istemine ilişkindir.
Mahkemece fazla mesai, hafta tatili ve bayram tatili istemlerinin kısmen, diğer istemlerinin tamamen kabulüne karar verilmiştir.
Davacı dava dilekçesinde 2009-2010-2011 ve 2012 yıllarının yıllık izinlerinin kullandırılmadığı gibi ücretlerinin de ödenmediğini iddia ederek yıllık izin ücretini istemiştir. Hükme dayanak yapılan bilirkişi raporunda ise, davacının 2012 yılı yıllık izin hakkının doğmadığından bahisle 2009, 2010 ve 2011 yılları için hesaplanan toplam 60 günlük yıllık iznin davalı tarafça kullandırıldığının vaya karşılığı ücretinin ödendiğinin ispatlanmadığı gerekçesiyle 60 günlük yıllık izin ücreti hesaplanmış ve hesaplanan miktar mahkemece hüküm altına alınmıştır. Oysa ki, davalının yemin teklifi üzerine davacı asil 20/02/2014 günlü oturumdaki beyanında 2009 ve 2010 yıllarına ait yıllık izin ücretinin kendisine ödendiğini belirtmiştir. Şu durumda, davacının sadece 2011 yılı için yıllık izin ücreti alacağı bulunup 2009 ve 2010 yılları için yıllık izin ücretlerinin karşılığının ödendiğinin bizzat davacı asilin duruşmadaki beyanı ile sabit olması karşısında mahkemenin 2009 ve 2010 yılları için hesaplanan yıllık izin ücretine hükmetmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.
SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 20/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.