YARGITAY KARARI
DAİRE : 7. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2015/350
KARAR NO : 2015/23409
KARAR TARİHİ : 26.11.2015

Mahkemesi :İş Mahkemesi
Dava Türü : Alacak
YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,
2-Davacı vekili; iş sözleşmesinin davalı tarafça haklı bir sebebe dayanmaksızın feshedildiğini belirterek bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.
Davalı vekili, iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini, işverenden bir alacağı bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Taraflar arasında fazla mesai ücretlerinin hesabı hususunda uyuşmazlık vardır.
Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.
Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.
Karara esas alınan bilirkişi raporunda; tanık ifadelerine göre çalışma sürelerinin ve buna bağlı olarak fazla çalışma ücretinin hesaplandığı, hesaplanan tutardan ise 1/3 oranında taktiri indirim yapıldığı görülmüştür.
Davacı tarafça sunulan ve davalı tarafça da itiraz edilmeyen ‘Nöbetçi Müdür Çizelgesi’ başlıklı belgede, davacının 16.7.2012 tarhinden itibaren, cumartesi günleri 24.00 saatine kadar çalışacağının belirtildiği anlaşılmıştır. Şu halde davacı taraf 16.07.2012 tarihinden itibaren çalışma süresini işveren belgesine göre (işe başlama saatinde ihtilaf bulunmaması karşısında) ispat etmiştir. Söz konusu tarihten akdin feshine kadar olan dönem için işveren belgesine göre fazla çalışma ücreti belirlenmeli ve belgeye dayanan hesaplama yapılması karşısında bu dönem için fazla mesai alacağından taktiri indirim yapılmamalıdır. Aksine uygulama ile hüküm kurulması hatalıdır.
SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 26.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.