YARGITAY KARARI
DAİRE : 7. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2015/8757
KARAR NO : 2015/19308
KARAR TARİHİ : 14.10.2015

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi
(İş Mahkemesi Sıfatıyla)
Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:
1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,
2-Davacı, 2012 yılında emekli olarak davalı işyerinden ayrıldığından bahisle ödenmeyen yıllık izin, genel tatil ve fazla çalışma ücret alacaklarının tahsilini talep etmiştir.
Davalı davacının fazla çalışma yapmadığını, tüm yıllık izinlerini kullandığını, genel tatillerde de çalışmadığını, buna ilişkin 31.04.2004 tarihinde ibraname verdiğini, davacının bir alacağı olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, davalı tarafından 07.06.2004 tarihli, davacı tarafça imzalanmış ücret, fazla çalışma, yıllık izin ve genel tatil alacakları olmadığına dair ibraname ibraz edilmiş ise de ibranamenin iş akdi sürerken alınmış olması nedeniyle itibar edilemeyeceği gerekçesiyle tanık beyanları ve bilirkişi raporuna itibarla davanın kabulüne karar verilmiştir.
Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının yıllık izin ücretinin miktarı noktasında toplanmaktadır.
6100 sayılı HMK’nun 26. maddesine göre hâkim, kanundaki istisnalar saklı kalmak kaydıyla, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez.
Somut olayda, dava belirsiz alacak davası olarak açılıp davacı vekili tarafından 17.12.2013 tarihli dilekçe ile miktar artırımı yoluna gidildiği, harcının da yatırıldığı, ancak yıllık izin alacağı için dava dilekçesinde 2.000,00 TL talep edilmesine ve bilirkişi tarafından da 3.842,82 TL hesaplanmasına rağmen bu alacak kalemi yönünden miktar artımı yapılıp harcının yatırılmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece, buna rağmen yıllık izin alacağı yönünden de miktar artırımı varmış gibi bilirkişi tarafından hesaplanan 3.842,82 TL’ye hükmedilmiş olması, HMK’nun 26. Maddesi hükmüne aykırı olup talepten fazlasına hüküm verilemeyeceğinden hatalı olup bozma nedenidir.
O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.
SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 14.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.