YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/10195
KARAR NO : 2021/18379
KARAR TARİHİ : 29.09.2021

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi
SUÇLAR : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, kasten yaralama, tehdit
HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:
18 yaşından küçük mağdurun, 20.01.2016 tarihli celsede, CMK.nın 234/2. ve 236/3. maddelerine aykırı olarak vekili ve pedagog bilirkişisi hazır olmaksızın beyanının alınması, telafisi mümkün olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Suça sürüklenen çocuk hakkında kasten yaralama, tehdit ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz incelemesinde;
Ceza Genel Kurulu’nun 25.10.2018 gün ve 2016/7-127 Esas, 2018/482 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere; 5271 sayılı CMK’nın 225/1. maddesine göre, hükmün konusu iddianamede gösterilen fiil olduğu, “Yargılamayı yapan mahkemenin fiilin hukuki niteliğini takdirde iddia ve savunmalarla bağlı olmadığı, Kanunun açık ve kesin olan bu hükmü karşısında, mahkemece sanığın yargılama sonucunda sabit kabul edilen fiilinin hukuksal niteliğine göre hüküm kurulmakla yetinilmesi gerekirken, fiil nitelik yönünden üçe bölünerek, aynı fiilden dolayı üç ayrı mahkumiyet kararı verilmesi Ceza Muhakemesi Kanununa aykırılık oluşturacaktır.
a)Somut olayda, suça sürüklenen çocuğun, olay tarihinde yaşı küçük mağduru görünce alacağını istediği, mağdurun parasının olmadığını söylemesi üzerine onu tehdit ederek araca bindirmek suretiyle zorla alıkoyduğu, araçta ayrıca mağdura yumrukla vurarak mağdurun “Sol göz altı ve sağ frontalde ekimoz, cilt altı hematom” oluşacak şekilde basit tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte yaralanmasına sebebiyet vermesi şeklinde gerçekleşen eyleminin, kül halinde 5237 sayılı TCK’nın 109/2, 109/3-f maddelerinde yer alan çocuğa karşı, cebir uygulamak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu, kasten yaralama ve tehdit eylemlerinin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsuru olduğu ayrı bir suç olarak değerlendirilmeyeceği, 5237 sayılı Kanunun 44. maddesi uyarınca en ağır cezayı gerektiren 5237 sayılı TCK’nın 109/2, 3-f maddesi gereğince hüküm kurulması gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde eylemin bölünerek ayrı ayrı hükümler kurulması,
b)Suça sürüklenen çocuk hakkında yaralama suçundan hüküm kurulurken TCK 62. maddesi uygulanırken, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ceza tertibi sırasında 62. maddesi uyarınca indirim yapılmayarak hükümler arasında çelişkiye neden olunması
Yasaya aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 29.09.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.