YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/14376
KARAR NO : 2023/2095
KARAR TARİHİ : 10.04.2023
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama
HÜKÜM : Mahkûmiyet
Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, sanık müdafiinin öğrenme üzerine yaptığı temyizin, “1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 10 uncu maddesine göre tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır” hükmü gereği, sanık …’ın yokluğunda verilen mahkumiyet hükmünün sanığın duruşmada bildirdiğine tebligat yapılmadan doğrudan MERNİS adresinde babasının imzasına tebliğ edilmesinin hukuki sonuç doğurmayacağı, bilinen en son adresine çıkartılan tebligat yerine mernis adresine yapılan tebliğ işleminin usulsüz olduğu cihetle süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Ayvalık Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 28.10.2013 tarihli ve 2013/1280 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartlarının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan kamu davası açılmıştır.
2. Ayvalık 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.04.2015 tarihli ve 2013/364 Esas, 2015/95 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartlarının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 245 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesi, 52 nci maddesinin dördüncü fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz isteği; mahkumiyete yeterli delil bulunmadığına, eylemin güveni kötüye kullanma suçunu oluşturabileceğine, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
1. Dava konusu olay; katılanın Garanti Bankası kredi kartını ele geçiren sanığın bilgisi ve rızası dışında birden fazla nakit çekmek suretiyle kullandığı iddiasına ilişkindir.
2. Garanti bankası dekontlarına göre 23.09.2013 tarihinde 200,00 TL, 26.09.2013 tarihinde 100,00 TL çekildiği anlaşılmaktadır.
3. Sanık suçlamayı kabul etmiştir.
IV. GEREKÇE
Katılana ait kredi kartını farklı tarihlerde birden fazla kez kullandığı anlaşılmakla; sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 245 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince tayin edilen cezanın 5237 sayılı Kanun’un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca artırılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
1. Sanık hakkında kurulan hükümde; katılan … ile sanık …’ın arkadaş oldukları ve katılanın, paraya ihtiyacı olduğunu söyleyen sanık …’a 22.09.2013 tarihinde, borç vermek amacıyla kendi adına düzenlenen Garanti Bankası kredi kartını verdiği ancak katılanın kredi kartını sanıktan almayı unuttuğu, sanığın aynı kredi kartı ile katılanın bilgisi ve rızası dışında 23.09.2013 ve 26.09.2013 tarihinde, 200,00 TL ve 100,00 TL para çektiği anlaşılmakla; suçun sübutu ve suç niteliğinin belirlenmesinde bir hukuka aykırılık görülmemiştir.
2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen tüm temyiz sebepleri reddedilmiştir.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ayvalık 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.04.2015 tarihli ve 2013/364 Esas, 2015/95 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve
dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.04.2023 tarihinde karar verildi.