YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/4198
KARAR NO : 2022/5434
KARAR TARİHİ : 31.03.2022

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:
Mahkemece 16.04.2015 tarih 2014/258 Esas ve 2015/199 Karar sayılı karar ile sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçundan 10 ay hapis ve 500 TL adli para cezası verildiği, sanığın yokluğunda verilen kararın, duruşmada bildirdiği en son adresine 04.05.2015 tarihinde tebliğ edildiği ve 12.05.2015 tarihinde temyiz edilmeden kesinleştiği, sanık tarafından 24.06.2015 tarihlinde gerekçeli kararın temyiz edildiği, mahkemece 25.06.2015 tarihli ek karar ile sanığın temyiz isteminin yasal süresinde olmadığından reddine karar verildiği, ek kararın sanık tarafından yasal süresinde temyizi üzerine dosyanın Yargıtay’a gönderildiği, Yargıtay 18. Ceza Dairesinin 12.04.2017 tarih 2015/37167 Esas ve 2017/4145 Karar sayılı ilamı ile temyiz isteminin reddine dair ek kararın onanmasına karar verildiği, sanık tarafından bu karardan sonra 25.04.2019 tarihli dilekçesiyle, cezaevindeyken gerekçeli kararın gönderildiğinden bahisle süresinde kararı temyiz edemediğinden tekrar temyiz isteminde bulunulduğu, mahkemece UYAP sisteminden yapılan kontrolde sanığın 06.04.2015- 11.11.2015 tarihleri arasında Silivri 5 Nolu L Tipi Ceza İnfaz Kurumunda tutuklu bulunduğu bu nedenle cezaevinde bulunan sanık hakkında gıyabında mahkumiyet hükmü verilemeyeceği cihetle, 02.05.2019 tarihli ek kararı ile infazın durdurulmasına ve dosyanın Yargıtay’a gönderilmesine karar verildiği anlaşılmakla; mahkemenin davadan el çektikten ve karar kesinleştikten sonra vermiş olduğu 02.05.2019 tarihli ek kararının hukuki değerden yoksun olduğu ve kanun yararına bozma yoluna başvurulmasının mümkün olduğu görülmekle, dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE, 31.03.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.